บทที่ 225

ซุนอู่เหลือบมองทั้งสองคนอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นเบ้ปากกล่าวขึ้น

“ดีจริง ๆ แม่นางน้อยกู้ เจ้าว่านักโทษเนรเทศอย่างเจ้า ซื้อบ่าวมาปรนนิบัติสองคนมันเป็นอย่างไรกัน? ดูเหมือนจะอยู่สุขสบายกว่านักการอย่างพวกเราเสียอีก”

ซุนอู่เป็นคนปากร้าย แต่ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอะไร

กู้หว่านเยว่ส่ายหัวอย่างจนใจ แอบยัดของบางอย่างใส่ในอกเขา

“พี่ใหญ่ซุน นี่กับแกล้มให้ท่าน”

“อะไรน่ะ?”

ซุนอู่เปิดถุงกระดาษดู เห็นเนื้อกวางตุ๋นที่หอมกรุ่นจนเขาน้ำลายไหล จากนั้นก็หัวเราะออกมาทันที

“เจ้าก็นะ เกรงใจพี่ใหญ่ทำไมกัน เห็นพวกเจ้าใช้ชีวิตดีขึ้นเรื่อย ๆ ข้าก็รู้สึกดีใจไปด้วย”

หลี่เฉินอันและเสี่ยวหรงก็ได้อยู่ในขบวนนักโทษเนรเทศอย่างราบรื่น

“ต่อจากนี้ไป เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นเจ้าชื่อเสี่ยวอัน เจ้าชื่อเสี่ยวหรง จำไว้ว่าอย่าเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของพวกเจ้าเด็ดขาด”

กู้หว่านเยว่กล่าวเตือนทั้งสองคน

หลี่เฉินอันรีบพยักหน้า เขาห่วงชีวิตของตัวเองมากกว่ากู้หว่านเยว่เสียอีก

“เอาล่ะ พวกเจ้าทั้งสองคงตกใจมาก ไปหาที่นอนพักผ่อนก่อนเถอะ”

การเป็นสาวใช้ ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้ กู้หว่านเยว่ยังมีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเป็นอย่างมาก

“ขอบคุณ” หลี่เฉินอันมองกู้หว่านเยว่ด้วยสายตาซับซ้อน

ทั้งสองคนหนาวสั่นอยู่ในกระท่อมมุงหญ้ามาหลายวัน พอได้สัมผัสกับที่นอนอุ่น ๆ ก็หลับสนิททันที

“ยังเป็นเด็กสองคนอยู่เลย”

กู้หว่านเยว่ถอนหายใจ เมื่อหันไปก็เห็นนางหลิวบิดเอวเดินเข้ามาจากข้างนอก

เมื่อสบตากับกู้หว่านเยว่ นางก็หน้าแดงเล็กน้อย จากนั้นหยิบซาลาเปาในอกออกมาอย่างสบายใจ แล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย

บนลำคอที่เปิดเผย ยังมีรอยจูบจาง ๆ

โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีพ่อค้าและนักเดินทางมากมาย ถึงอย่างไรนางหลิวก็เป็นผู้หญิงที่เติบโตมาในครอบครัวที่ดี แต่กลับเลือกเดินบนทางเส้นนี้...

“คนเราตายเพื่อทรัพย์สิน นกตายเพื่ออาหาร* นี่เป็นทางที่นางเลือกเอง”