บทที่ 226

กู้หว่านเยว่ขมวดคิ้วแน่น

จากคำอธิบายของซูหรานหร่าน อีกฝ่ายน่าจะเป็นแม่เล้า มีแต่แม่เล้าเท่านั้นที่จะติดดอกไม้สีแดงขนาดใหญ่ไว้บนศีรษะ และใช้วิธีสกปรกอย่างการใช้ยาสลบแบบนี้

แต่เหตุใดแม่เล้าถึงเล็งพวกนางทั้งสองคนล่ะ?

“ท่านพี่ เรารีบตามไปเถอะ!”

ไม่ว่าแม่เล้าจะเล็งทั้งสองคนได้อย่างไร ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการตามหาพวกนางกลับมา

ทั้งสองคนยังเป็นหญิงบริสุทธิ์ อย่าให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นในสถานที่อย่างหอนางโลมเลย

กู้หว่านเยว่กลับไปบอกซุนอู่ พอซุนอู่ได้ยินว่าซูจิ่นเอ๋อร์ถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวไป ก็โกรธขึ้นมาทันที

“ยังมีกฎหมายบ้านเมืองอยู่หรือไม่ แม้แต่นักโทษเนรเทศก็ยังกล้าลักพาตัว?!”

“พี่ใหญ่ซุน ข้าต้องไปตามพวกนางกลับมา”

ซุนอู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นนิ้วออกมา “ให้เวลาเจ้าหนึ่งวัน ภายในหนึ่งวัน เจ้าต้องกลับมาให้ได้”

แม้ว่าเขาจะมีความสัมพันธ์อันดีกับกู้หว่านเยว่ แต่ก็ไม่สามารถใช้เส้นสายได้ตามอำเภอใจ

หิมะเกือบละลายหมดแล้ว ตามหลักแล้วพวกเขาควรจะรีบเดินทางต่อ

ไม่สามารถหยุดการเดินทางและไม่รีบไปต่อ เพียงเพื่อตามหาน้องสะใภ้ของกู้หว่านเยว่

“พี่ใหญ่ซุนวางใจเถอะ ภายในหนึ่งวันไม่ว่าจะหาเจอหรือไม่ ข้าจะกลับมาแน่นอน”

กู้หว่านเยว่พูดจบ ก็จะออกไปพร้อมกับซูจิ่งสิง

ซูจื่อชิงวิ่งตามมา “พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ข้าจะไปด้วย”

“เจ้าไม่ต้องไป อยู่ดูแลท่านแม่ที่นี่” ซูจิ่งสิงขมวดคิ้ว

“แต่...”

เมื่อนึกถึงเมี่ยชิงหว่าน ซูจื่อชิงก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

“อย่าพูดว่าแต่เลย เจ้าไม่มีวรยุทธ์ ตามไปด้วยก็มีแต่จะเป็นภาระ จำไว้นะ อยู่ที่นี่ดูแลท่านแม่ให้ดี”

กู้หว่านเยว่ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ที่ว่าตามหาซูจิ่นเอ๋อร์และเมี่ยชิงหว่านกลับมาแล้ว แต่ทางนี้กลับเกิดเรื่องขึ้นอีก

“เจ้าค่ะ” ในที่สุดซูจื่อชิงก็ได้แต่พยักหน้าอย่างจนใจ

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงขี่ม้าตัวเดียวกัน ทั้งสองคนออกเดินทางทันที

“ถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไป คงหายากแล้วล่ะ”