บทที่ 24

ทว่าน่าเสียดาย ระหว่างเดินทางทุกคนล้วนรู้เรื่องระหว่างบ้านเดิมสกุลซูและบ้านสาม ไฉนเลยจะกล้ายื่นมือช่วยเหลือ ก็กลัวล่วงเกินกู้หว่านเยว่

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนยังจำได้อยู่นะ หมูป่าเป็นหลี่ซือซือล่อมาแล้ว

เพราะเหตุนี้ยามพวกเขาไปขอร้อง หลายบ้านที่คนในครอบครัวตายไป ถึงขั้นมอบสองเท้าให้คนบ้านเดิมสกุลซูอย่างมิอาจอดกลั้น

ไม่ว่าไปที่ใดก็ล้วนถูกปฏิเสธ ภายในบ้านเดิมสกุลซูแตกคอกันแล้ว ตำหนิสาปแช่งกันเอง

กู้หว่านเยว่ทางหนึ่งจัดการหมูป่า ทางหนึ่งมองความครึกครื้น อารมณ์ดีมาก

จัดการหมูป่าเป็นเรื่องซับซ้อน โชคดีซุนอู่เห็นแก่ทุกคนที่หนีเอาชีวิตรอด อนุญาตให้พวกเขาพักผ่อนหนึ่งคืน

มอบเวลาจัดการให้กู้หว่านเยว่ไม่น้อย

กู้หว่านเยว่จุดไฟก่อนหนึ่งกอง ใช้ไฟย่างขนภายนอกของหมูป่าจนเกลี้ยงแล้ว ถัดมาใช้มีดใหญ่ที่ยืมมาจากนักการแห่งศาลาว่าการ ตัดหมูป่าออกเป็นแปดชิ้น นำไปที่ลำธารทางด้านข้างและล้างจนสะอาด

“จื่อชิงจิ่นเอ๋อร์ พวกเจ้าไปเก็บฟืนมาเล็กน้อย จุดไฟทำตะแกรงย่างสักอัน”

“ได้เลย!” ทั้งสองคนล้วนมิใช่คุณชายคุณหนูถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจอีกต่อไปแล้ว มือขาคล่องแคล่วก็ตั้งตะแกรงจุดไฟได้แล้ว

ซูจิ่งสิงใช้กริชลับแท่งไม้จนแหลมคม กู้หว่านเยว่และนางหยางช่วยกันเสียบเนื้อบนไม้ สุดท้ายวางลงบนกองไฟ

หมูป่าตัวนี้อวบอ้วนมาก เสียงซือซาซือซาเพราะถูกย่างดังขึ้นอย่างรวดเร็ว น้ำมันหมูไหลอยู่ตลอด กลิ่นเนื้อหอมมาก

คนรอบกายได้กลิ่น ครู่ถัดมากลืนน้ำลายแล้ว

จับจ้องเนื้อหมูป่าตาเป็นมัน อยากกระโจนเข้าไปกินสักคำเสียให้ได้

กู้หว่านเยว่นั่งข้างกองไฟ สั่งซูจิ่นเอ๋อร์และซูจื่อชิงพลิกไม้ ขณะเดียวกันหยิบเกลือและยี่หร่าออกจากมิติ

ของอย่างอื่น นางไม่สามารถหยิบออกมาโดยตรงเลยได้ แต่เครื่องปรุงเหล่านี้ยังสามารถทำได้

โรยเกลือและยี่หราลงบนเนื้อหมูป่า เพิ่มผงพริกเข้าไปอีกหนึ่งอย่าง

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เนื้อหมูป่าก็ถูกย่างจนภายนอกเกรียมภายในนุ่ม สีเหลืองทองชวนให้คนน้ำลายไหล