บทที่ 25

“แคกๆ แม่นางกู้ ขอปรึกษาเจ้าหนึ่งเรื่อง”

ซุนอู่ยังต้องการรักษาศักดิ์ศรี พูดอย่างเก้อกระดาก

“เรื่องใด?”

กู้หว่านเยว่มองซุนอู่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม อันที่จริงนางรู้เป้าหมายที่ซุนอู่มาแล้ว

เหตุที่มิได้เป็นฝ่ายเปิดปากก่อน ก็เพราะนางต้องการสานสัมพันธ์กับนักการแห่งศาลาว่าการ แต่ก็ไม่สามารถรีบร้อนเกินไปได้

หาไม่แล้วนานวันเข้า นักการแห่งศาลาว่าการยังคิดว่าพวกเขาบ้านสามรังแกง่าย

ภายภาคหน้าชี้นิ้วออกคำสั่งนาง มอบประโยชน์อันใดให้นักการแห่งศาลาว่าการก็ไม่เก็บมาใส่ใจแล้ว

“เอ่อ...” ซุนอู่ลังเลเล็กน้อย “เนื้อหมูป่าของพวกเราย่างไม่ค่อยดีเท่าใดนัก เจ้าช่วยไปดูๆ หน่อยเถอะ”

กู้หว่านเยว่แสร้งตกตะลึง “ย่างไม่ดี? เหตุใดย่างไม่ดีเล่า ล้วนเป็นเนื้อมาจากหมูตัวเดียวกันนะ”

พูดไป ชี้ไปที่เนื้อหมู

“มิสู้ท่านรอเดี๋ยวหนึ่ง พวกเราเพิ่งเริ่มกินข้าว รอข้ากินเสร็จค่อยว่ากัน”

ซุนอู่ได้ยินก็เผยสีหน้าตกตะลึง ถัดมาหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว

ระหว่างเดินทางเขาออกคำสั่งจนคุ้นชินแล้ว นี่เป็นคำรบแรกที่ได้เห็นนักโทษขวัญกล้าให้เขา “รอ”

“นางกู้...” ซุนอู่เสียงหนักขึ้นอย่างสุดระงับ

กู้หว่านเยว่คล้ายไม่ใส่ใจ ยังถามเขาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “มีอันใดหรือ ท่านคงไม่ให้ข้าที่ยังไม่ได้กินข้าว รีบไปช่วยหรอกกระมัง?

ขาหมูนั้นเป็นข้าหวังดีมอบให้ท่าน ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่าพวกท่านจะจัดการไม่เป็นนี่นา”

กู้หว่านเยว่สีหน้าเรียบเฉยแต่เห็นชัดว่ามีความไม่สบอารมณ์อยู่ในน้ำเสียง ทำให้ซุนอู่ชะงักงัน

เขามองออก หากเขาบังคับให้กู้หว่านเยว่ไป จะต้องอาละวาดเป็นแน่

เขากลับไม่กลัวกู้หว่านเยว่ เพียงแต่ทำเช่นนี้ไม่มีหลักการ มิหนำซ้ำเห็นชัดว่ากู้หว่านเยว่กินไม้อ่อนไม่กินไม้แข็ง

“...ก็ได้” หลังผ่านไปครู่หนึ่ง ซุนอู่ยังให้ความร่วมมือ