บทที่ 245

เมี่ยชิงหว่านรู้สึกหวั่น ๆ “พี่หว่านเยว่ ข้ามาเป็นเพื่อนท่านถึงตรงนี้ก็พอแล้ว ท่านเข้าไปคนเดียวเถิด”

แม้ว่านางจะไม่ได้ขี้ขลาด แต่ก็เติบโตในชนบทมาตั้งแต่เด็ก

เรือนของหนานหยางอ๋องรายล้อมไปด้วยทหารแน่นหนา ทันทีที่มาถึง ทหารเหล่านั้นก็พากันมองมาที่พวกนาง

เมี่ยชิงหว่านไม่เคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน รู้สึกไม่สบายไปทั้งตัวในทันใด

เมื่อคิดว่าต้องเดินเข้าไป เผชิญหน้ากับคนแปลกหน้ามากมาย สู้รออยู่หน้าประตูจะดีกว่า

กู้หว่านเยว่เห็นดังนั้น ก็คิดว่าจะฉีดยาป้องกันให้เมี่ยชิงหว่านดีหรือไม่ ไม่อยากให้นางไม่รู้เรื่องอะไรเลย จึงเล่าเรื่องความเป็นไปได้ที่นางอาจเป็นธิดาของหนานหยางอ๋องให้ฟัง

“เจ้าบอกว่าหนานหยางอ๋องมีธิดาที่สูญหายไป มีความเป็นไปได้สูงว่าข้าจะเป็นธิดาของเขาหรือ? ที่เจ้าพาข้ามาวันนี้ ก็เพื่อพามาพบครอบครัวงั้นหรือ?”

เมี่ยชิงหว่านตกใจ แม้จะตกใจ แต่นางกลับรู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้

“ข้าจะเป็นธิดาของหนานหยางอ๋องได้อย่างไร? ในตัวข้าไม่มีหลักฐานยืนยันใด ๆ จากจวนหนานหยางอ๋องเลย”

กู้หว่านเยว่พูดเรื่องที่นางมีหน้าตาละม้ายกับชายาหนานหยางอ๋องมาก

“ในมือเจ้าไม่มีปานจุดหนึ่งหรือ? ถึงเวลาก็เอาปานนี้ให้หนานหยางอ๋องดู ว่าใช่พ่อลูกกันหรือไม่ ความจริงก็จะถูกเปิดเผยแล้ว”

เมี่ยชิงหว่านไม่เคยคาดคิดว่าจะยังมีเรื่องแบบนี้อยู่อีก จึงรีบมองไปที่ปานบนมือ เห็นสีหน้ามั่นอกมั่นใจของกู้หว่านเยว่ ก็อดรู้สึกประหม่าขึ้นมาไม่ได้

“ถ้าไม่ใช่แล้วจะทำเช่นไร?”

“ถ้าไม่ใช่ ก็ตัดความเป็นไปได้อย่างหนึ่งออก ในอนาคตค่อย ๆ ตามหาใหม่”

กู้หว่านเยว่จับมือนางปลอบประโลม ก่อนจะพานางเข้าไปในเรือน

บังเอิญในเวลานี้ ขุนพลหลี่กำลังเดินออกมาข้างนอกพอดี กู้หว่านเยว่รีบดึงเมี่ยชิงหว่านขึ้นไป ตั้งใจจะแจ้งเรื่องนี้ให้เขาทราบล่วงหน้า แต่นึกไม่ถึงว่าขุนพลหลี่จะตรงเข้ามาหานาง

“แม่นางกู้ เจ้ามาไม่ได้จังหวะแล้ว วันนี้ท่านอ๋องอาจจะไม่ว่างพบเจ้า กำลังยุ่งอยู่กับเรื่องน่ายินดีน่ะ!”

กู้หว่านเยว่แปลกใจเล็กน้อย เรื่องน่ายินดีอะไรกัน หรือว่าพวกเขารู้เรื่องเมี่ยชิงหว่านล่วงหน้าแล้ว?