บทที่ 246

แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะสมที่จะพาเมี่ยชิงหว่านเข้าไปแนะนำตัวกับครอบครัวแล้ว กู้หว่านเยว่พูดได้เพียงว่า

“ข้าจะพาเจ้ากลับไปก่อน”

ทั้งสองกลับมาถึงหอนอนรวม เมี่ยชิงหว่านทักทายคำหนึ่งแล้วไปเก็บข้าวของ ซูจิ่งสิงเห็นสีหน้าไม่ยินดีของพวกนาง ก็รู้แล้วว่าหนนี้ไม่ราบรื่น

“ผิดพลาดหรือ?”

กู้หว่านเยว่ส่ายหัว พลางดึงซูจิ่งสิงไปทางด้านหนึ่ง

“ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ฝ่ายหนานหยางอ๋องหาคุณหนูรองพบแล้ว”

เรื่องนี้ทำให้ซูจิ่งสิงประหลาดใจมากกว่าเกิดความผิดพลาดเสียอีก

จู่ ๆ คุณหนูรองที่หายตัวไปนานกว่าสิบปีก็มาหาถึงหน้าบ้าน ซ้ำยังอยู่ในภูเขาหิมะที่อยู่ห่างไกล แค่คิดก็รู้แล้วว่าไม่ปกติ

“จากที่สมมติฐานของเจ้า ความสัมพันธ์ระหว่างเมี่ยชิงหว่านกับหนานหยางอ๋องมีความเกี่ยวข้องกันแปดถึงเก้าส่วน บนโลกนี้ไม่มีทางมีเรื่องบังเอิญเช่นนั้น คนของหนานหยางอ๋องส่วนใหญ่เป็นพวกจอมปลอม”

กู้หว่านเยว่กล่าวอย่างครุ่นคิด

“ข้ามีวิธีพิสูจน์ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันทางสายเลือดหรือไม่ แต่ว่า ต้องไปหาหนานหยางอ๋องอีกรอบ เพื่อให้ได้เห็นคุณหนูรองนั่น”

...

ทางด้านนี้ หนานหยางอ๋องกำลังนั่งอยู่หน้าเตียง จับมือเด็กสาวนางหนึ่งด้วยความห่วงใย เด็กสาวนางนี้หน้าตาสะสวย เครื่องหน้าดีมาก เพียงแต่หางตาและหางคิ้วยังฉายแววความเอาแต่ใจอยู่บ้าง

เห็นหนานหยางอ๋องมองไปที่ปานรูปดอกท้อบนมือของนาง นางก็น้ำตาไหลพราก

“ท่านพ่อ ในที่สุดลูกก็ได้พบท่านแล้ว หลายปีมานี้ลูกต้องทนทุกข์ทรมานมากมายอยู่ข้างนอก!”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของหนานหยางอ๋องก็แตกสลาย กอดเด็กสาวไว้น้ำตาไหลอาบแก้ม

“ลูกรัก พ่อไม่ดีเอง พ่อไม่ได้ดูแลเจ้าให้ดี ปล่อยให้เจ้าต้องทนทุกข์อยู่ข้างนอก”

สองพ่อลูกโอบกอดกัน ร้องไห้อย่างเจ็บปวด

เดิมทีสุขภาพของหนานหยางอ๋องนั้นไม่แข็งแรง แต่หลังจากได้พบเด็กสาว สภาพจิตใจก็สดชื่นขึ้นมาก จับมือนางสอบถามนางว่าใช้ชีวิตในหลายปีที่ผ่านมาอย่างไรบ้าง

ขอบตาของหญิงสาวแดงก่ำ