บทที่ 247

เดิมทียังคิดว่าต้องยากลำบากพอสมควร กว่าจะได้รับความไว้วางใจจากชายชราผู้นี้ ไม่คิดว่าจะง่ายดายเช่นนี้

ชื่อและสมญานามของคุณหนูสายตรงแห่งจวนหนานหยางอ๋องผู้มั่งคั่งล้นฟ้านี้ ก็คือของนางแล้ว!

“คุณหนูรอง” ตื่นเต้นดีใจเป็นที่สุด

หนานหยางอ๋องเปลี่ยนชื่อให้นางแล้ว นามว่าฟู่ชิง

ทุกคนต่างยินดีปรีดาที่สองพ่อลูกได้หวนกลับมาอยู่พร้อมหน้ากัน มีเพียงหวังปี้ที่เห็นฟู่ชิงแล้วขัดหูขัดตา พลางบ่นพึมพำ

“เคยคิดเสมอว่าคุณหนูรองเป็นเทพธิดาเช่นเดียวกับอดีตพระชายา ทว่า...เหตุใดนิสัยใจคอถึงหยาบคายนัก”

เรื่องนี้ย่อมไม่กล้าพูดออกมาต่อหน้า ท่านอ๋องผู้เฒ่ากำลังปลื้มฟู่ชิง ได้ยินเข้าอาจจะถลกหนังเขาก็ได้

เมื่อหันไปก็เห็นกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงเข้ามา เลยรีบออกไปต้อนรับพวกเขา ได้เห็นมารยาร้อยเล่มเกวียนของฟู่ชิงที่นี่พอดี

“พวกเจ้ามาจนได้ ช่วยข้าให้รอดพ้นจากหายนะ”

กู้หว่านเยว่งุนงงไม่เข้าใจ “ศึกษาและผลิตยาถอนพิษเรียบร้อยแล้ว ข้าเอามาให้ท่านอ๋องเสวย ได้ยินมาว่าท่านอ๋องหาธิดาพบแล้ว โชคสองชั้นมาเยือนจริง ๆ”

หนานหยางอ๋องได้ยินเสียงของกู้หว่านเยว่มาแต่ไกล จึงรีบพูดขึ้นว่า

“แม่นางกู้ เจ้ามาได้เวลาพอดี มือและเท้าของชิงเอ๋อร์ถูกความเย็นกัด รบกวนเจ้าช่วยดูให้หน่อยได้ไหม”

น่าแปลกที่เอาเรื่องยาถอนพิษของตัวเองไว้ทีหลัง

กู้หว่านเยว่มองไปยังฟู่ชิงด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม กำลังกังวลว่าจะไม่มีโอกาสเข้าใกล้ตัวนาง

ฟู่ชิงสบสายตากับกู้หว่านเยว่ ก่อนจะหลบเลี่ยงอย่างประหม่า

“คุณหนูรองไปถูกความเย็นกัดที่ไหนมาหรือ ขอข้าดูหน่อยซิ”

กู้หว่านเยว่ถือกล่องยาเดินไปถึงตรงหน้าทั้งสอง เมื่อพินิจในระยะใกล้ นางก็พบว่าหน้าตาของฟู่ชิงมีความละม้ายหนานหยางอ๋องอยู่บ้าง

เพียงแต่ไม่ถือว่าเป็นสาวงาม เต็มที่ก็ดูสวยน่ารัก อีกทั้งยังมีแววของความเอาแต่ใจอยู่เล็กน้อย

เพื่อยืนยันการคาดเดาภายในใจอีกครั้ง จึงมองไปที่มือและเท้าของฟู่ชิง

“ยื่นมือมาให้ข้าดูหน่อย”

ฟู่ชิงยื่นมือออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเวลาถูกกู้หว่านเยว่สัมผัส ในขณะที่นางกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่นั้น กู้หว่านเยว่ก็ฉวยโอกาสดึงเส้นผมของนางออกไปหนึ่งเส้น แล้วโยนเข้าไปในมิติ