บทที่ 248

ขุนพลหวัง ท่านเป็นอะไรไป เหตุใดสีหน้าถึงดูแย่เช่นนี้?”

หวังปี้ยิ้มตอบว่า “ไม่มีอะไร แค่ทนเห็นท่าทางคุณหนูรองนั่นไม่ได้”

เขาแค่ไม่เข้าใจ ยังนึกว่าคุณหนูรองโตแล้วไม่ใช่คนที่เหมือนเทพธิดา แต่อย่างน้อยก็ต้องเป็นคนธรรมดาทั่วไป แต่กับคนเมื่อครู่นี้ เขาไม่คุ้นชินจริง ๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่าทางที่ฟู่ชิงยิ้มให้หนานหยางอ๋อง มันไม่บริสุทธิ์ใสซื่อเลยสักนิด ในสายตาเต็มไปด้วยการคิดคำนวณ

น่าเสียดายที่ท่านอ๋องหลงใหลได้ปลื้ม คิดแต่ว่านางดี

“ยังไงข้าก็รู้สึกว่า หญิงผู้นี้ไม่ใช่คุณหนูรองตัวจริง”

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงสบสายตากันแวบหนึ่ง

“คนที่สามารถทำให้ขุนพลหวังเกลียดชังได้มีไม่มากนัก เอาล่ะ พวกข้าได้ทิ้งยาถอนพิษไว้ให้แล้ว ก็ต้องกลับแล้วล่ะ หากมีเรื่องอะไร ท่านค่อยมาหาพวกข้าใหม่”

“อืม”

หวังปี้พยักหน้า

ทั้งสองเดินกลับไปตามทาง เมื่อซูจิ่งสิงเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของกู้หว่านเยว่ ก็อดถามไม่ได้

“ฟู่ชิงมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

“อืม”

กู้หว่านเยว่พยักหน้าอย่างมั่นใจ

“ปานบนมือของฟู่ชิงเป็นของปลอม สักขึ้นมาทีหลัง”

นอกจากเรื่องนี้ นางยังถอนเส้นผมของทั้งสอง วางไว้ในหอแห่งโอสถเพื่อทำการวิเคราะห์แล้ว

อีกสักพักผลรายงานจะออกมาแล้ว

ซูจิ่งสิงเลิกคิ้วขึ้น พอจะเข้าใจคร่าว ๆ แล้วว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร ทว่าท่าทางของหนานหยางอ๋องที่ได้เห็นเมื่อครู่ เกรงว่าถึงกู้หว่านเยว่จะบอกอีกฝ่ายว่าฟู่ชิงเป็นตัวปลอม ไม่ใช่คุณหนูรอง หนานหยางอ๋องก็คงไม่เชื่ออยู่ดี

มิตรภาพที่พวกเขาเพียรสร้างขึ้นมา อาจจะพังทลายลงได้ด้วยเหตุนี้

“ขอเวลาข้าสองชั่วยาม อีกสองชั่วยามน่าจะได้ผลลัพธ์ออกมาแล้ว”