บทที่ 258

เมี่ยชิงหว่านพูดอย่างขบขัน “นางอยากให้เจ้าเป็นสามีรองนะ”

“ข้าไม่เอา” ซูจื่อชิงโมโห

เมี่ยชิงหว่านเลิกคิ้ว “เช่นนั้นเจ้าจะเป็นสามีให้ใครกันเล่า?”

“ข้า” ซูจื่อชิงลอบมองเมี่ยชิงหว่านแวบหนึ่ง พูดงึมงำ “อย่างไรเสียข้าก็ไม่ชอบนาง ข้าชอบหญิงอ่อนโยน”

“อ้อ” อ่อนโยนหรือ คล้ายไม่ใกล้เคียงกับตนเอง

ดูท่าแล้ว ครั้งก่อนซูจิ่นเอ๋อร์พูดว่าเจ้าทึ่มคนนี้ชอบตนเอง เป็นนางพูดส่งเดชดังคาด

เมี่ยชิงหว่านสะบัดมือจากไปแล้ว

“นี่ พวกท่านสองคนเป็นอะไรไปอีก...” ซูจิ่นเอ๋อร์เอือมระอา ระหว่างการเดินทางไม่รู้ได้เห็นพี่รองทำให้พี่หญิงชิงหว่านโมโหกี่ครั้งแล้ว

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป พี่สะใภ้รองของนางต้องหายไปเป็นแน่!

ก็ไม่รู้ว่ากำลังระบายความแค้นของสวีหลานลงบนตัวนางหรือไม่ ระหว่างเดินทางหลี่เฉินอันโยนงานเบ็ดเตล็ดหลากหลายอย่างให้หลี่อวิ๋นอวิ๋นทำ ยังสั่งให้หลี่อวิ๋นอวิ๋นไปขุดหิมะเก็บเห็ดอีกด้วย

หลี่อวิ๋นอวิ๋นย่อมไม่ทำ โยนตะกร้าลงพื้นโดยตรง

“แม่ข้าล้วนไม่ให้ข้าทำงาน เจ้านับเป็นตัวอะไร?”

“ข้านับเป็นตัวอะไร ฮึๆ?” มองพี่หญิงโง่งมคนนี้ เพลิงโทสะก่อตัวขึ้นภายในใจหลี่เฉินอัน พูดประชดประชันหนึ่งประโยค “เจ้าเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยใส่ใจผู้อื่น ข้าย่อมไม่นับเป็นตัวอะไร”

อาจเพราะสายตาหลี่เฉินอันน่ากลัวเกินไป ทำให้หลี่อวิ๋นอวิ๋นตกใจ นางหุบปากอย่างหวาดกลัว ไปขุดหิมะเก็บเห็ดแล้ว

ช่วงมื้อกลางวัน ทุกคนพักผ่อนในพื้นที่ว่างโล่ง ตั้งหม้อใส่หิมะลงไปต้มให้เป็นน้ำร้อน

กู้หว่านเยว่รังเกียจหิมะสกปรกเกินไป อาศัยช่วงไม่มีใครสนใจ เปลี่ยนน้ำหิมะเป็นน้ำพุในมิติวิเศษ

“ดื่มน้ำร้อนทำให้ร่างกายอบอุ่นสักหน่อยเถอะ”

กู้หว่านเยว่ถือขนมปังไส้เนื้อสองสามชิ้นออกมา ใส่น้ำร้อนในถุงน้ำจนเต็ม

ซูจิ่นเอ๋อร์และคนอื่นรับขนมปังไส้เนื้อไป วันหนาวเช่นนี้ทำให้อาหารแข็งไปบ้าง แต่ขนมปังไส้เนื้อที่กู้หว่านเยว่นำออกมายังอุ่นๆ อร่อยเป็นพิเศษ