ตอนที่ 259
บทที่ 259
September 18, 2026
นักการหวงแทบกระอักโลหิตตาย “ไม่ใช่ๆ ข้าพูดผิดไปแล้ว ข้าไม่เกี่ยวอันใดกับเจียงเต๋อจื้อ...”
“ข้าเชื่อเจ้ากับผีสิ เจ้าพูดว่าเกี่ยวก็เกี่ยว เจ้าพูดว่าไม่เกี่ยวก็ไม่เกี่ยวกระนั้นรึ? ตีก่อนค่อยว่ากัน!”
ซูจื่อชิงระบายโทสะใส่เขาพักหนึ่ง ตีเขาจนหน้ากลายเป็นหัวหมู
ซุนอู่เองก็ไม่ห้าม ชนิดที่ว่าลอบมอบแผ่นรองเท้าให้อีกด้วย
“จื่อชิง” ซูจิ่งสิงอยากให้เขาเลิกทำเช่นนี้ กลับถูกกู้หว่านเยว่ห้ามไว้แล้ว “ปล่อยเขาไปเถอะ เด็กคนนี้ลำบากมาตลอดทาง ให้เขาระบายอารมณ์สักหน่อยก็ดี”
“...ได้” ต้องฟังคำพูดของภรรยา
“ท่านมาดูว่านี่คืออะไร”
จู่ๆ กู้หว่านเยว่ก็หยิบรายงานหนึ่งแผ่นออกมา ซูจิ่งสิงรับไปพบว่าไม่ต่างจากหนังสือรับรองพิสูจน์สายเลือดครั้งก่อนมากนักเพียงแต่ผลลัพธ์กลับไม่เหมือนกัน
“ยืนยันว่าหนานหยางอ๋องเป็นบิดาทางชีววิทยาของเมี่ยชิงหว่าน”
“ก็หมายความว่าพวกเขาเป็นพ่อลูกกัน!”
กู้หว่านเยว่อธิบายยิ้มๆ แม้รู้เรื่องส่วนใหญ่ของพวกเขาสองพ่อลูกตั้งแต่แรก แต่มีรายงานอันเป็น ‘หลักฐานเหล็กดุจขุนเขา’ ที่แท้จริงนี้แล้ว
“เจ้าวางแผนช่วยเมี่ยชิงหว่านและหนานหยางอ๋องนับญาติกัน?”
ภรรยาตัวน้อยมิใช่คนเข้าไปยุ่งให้มากเรื่อง นี่เพราะเหตุใดกันเล่า?
กู้หว่านเยว่ไม่สามารถพูดได้ว่าเมี่ยชิงหว่านเป็นคู่ครองของซูจื่อชิง ภายภาคหน้าเป็นไปได้มากว่าจะเป็นน้องสะใภ้ของพวกเขา
ยิ่งไปกว่านั้น ในหนังสือเมี่ยชิงหว่านตายเพราะซูจื่อชิง แม้ตายไปแล้วก็หาบิดามารดาแท้ๆ ไม่พบ ต้องอยู่เพียงลำพัง ช่างน่าสงสารโดยแท้
บัดนี้นางรู้ว่าบิดาเมี่ยชิงหว่านเป็นใครแล้ว สามารถเปลี่ยนจุดจบนี้ได้ ไม่มีเหตุผลให้ไม่ช่วย
“ก็ไม่รู้ฟู่ชิงเป็นเช่นไรแล้ว”
ขณะกู้หว่านเยว่กำลังพูดอยู่นั้น กลับได้ยินเสียงกีบเท้าม้าระลอกหนึ่ง จากนั้นหวังปี้ก็ควบม้าเร็วเข้ามาแล้ว
“พี่ใหญ่หวัง? เหตุใดท่านมาเพียงลำพัง หนานหยางอ๋องเล่า?”
สีหน้าหวังปี้หม่นหมอง “อย่าเอ่ยถึงเลย”