บทที่ 260

ที่แท้หลังกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงจากไป หวังปี้ก็เห็นฟู่ชิงคนนั้นแล้วขัดตา มักคิดว่านางไม่คล้ายคุณหนูสายตรงของจวนหนานหยางอ๋อง

ทั้งยังเพราะหนานหยางอ๋องให้ความสำคัญต่อนางมาก ได้รับกลับมาหลังสูญเสียไปจึงเอ็นดูฝังถึงกระดูก หวังปี้กลัวความรักของท่านอ๋องตนสูญเปล่า เพราะเหตุนี้จึงตรวจสอบฟู่ชิง

“ฟู่ชิงคนนั้นอาจสังเกตเห็นว่าข้าสงสัยในตัวนาง วันก่อนถึงขั้นนัดพบข้าภายในห้อง พูดว่าต้องการสารภาพกับข้า

ต้องโทษข้าโง่งม เชื่อนางไปเสียได้

ปรากฏว่าเข้าไปดื่มสุราหนึ่งจอกก็หมดสติไป ฟื้นขึ้นมาก็มองเห็นนางกำลังปรักปรำข้าเมาสุราต้องการข่มเหงนาง...”

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงสบตากันแวบหนึ่ง เรื่องต่อจากนี้นางสามารถหยั่งเดาได้แล้ว

ฟู่ชิงร้องไห้ หวังปี้แก้ต่าง หนานหยางอ๋องโมโหจึงไล่เขาออกมา

หวังปี้พูดอย่างโศกเศร้า “ข้าไม่โทษท่านอ๋อง ท่านอ๋องเองก็รักลูกสาวอย่างลึกซึ้ง นี่ถึงถูกหลอกได้

ข้าโทษเพียงหญิงชั่วคนนั้น นางไม่เลือกวิธีการ อยู่ข้างกายท่านอ๋องก็ไม่รู้จะก่อเรื่องอะไร”

พูดถึงตรงนี้ หวังปี้คุกเข่าต่อหน้ากู้หว่านเยว่อย่างกะทันหัน

“ข้ารู้พวกท่านสองสามีภรรยามีความสามารถ พวกท่านเองก็สงสัยฟู่ชิงมิใช่ลูกสาวแท้ๆ ของท่านอ๋องมิใช่หรือ สามารถช่วยข้าได้หรือไม่?”

กู้หว่านเยว่พูดยิ้มๆ “ข้าเคยสงสัยอันใดเล่า?”

“หากเจ้าไม่สงสัย วันนั้นก็คงไม่พูดคล้ายเป็นเรื่องจริงแต่แท้จริงแล้วไม่ใช่มากมายเพียงนั้นต่อหน้าท่านอ๋อง”

กู้หว่านเยว่หัวเราะ ดูท่าแล้วหวังปี้ไม่โง่

“ท่านลุกขึ้นเถอะ ข้ามีหลักฐานสามารถพิสูจน์ได้ว่าฟู่ชิงมิใช่ลูกสาวแท้ๆ ของหนานหยางอ๋องจริงนั้นล่ะ”

“จริงหรือ?”

หวังปี้ลุกขึ้นในทันใด เขาก็รู้ว่ามาหาไม่ผิดคน!

“เจ้ามีวิธีอะไร?”