บทที่ 265

“ตาแก่นั่นคือท่านอ๋องหรือ?” เอ้อร์โก่วหันมองหนานหยางอ๋องที่หมดสติ แล้วรู้สึกกลัว

เดิมนึกว่าจะได้กำไร เขานึกไม่ถึงว่าต้องมาเจอกับท่านอ๋อง

“ท่านพ่อ จะทำอย่างไรดี?”

“ลงมือไปแล้ว ยังจะทำอย่างไรได้อีก ทำแล้วต้องให้ถึงที่สุด หากพวกเขาทั้งหมดตายอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครแพร่งพรายออกไป”

แววตาผู้ใหญ่บ้านเหี้ยมเกรียม

“พวกเจ้าจะฆ่าคนหรือ?”

ฟู่ชิงถึงกับเข่าอ่อน นางแค่อยากมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ยังไม่อยากตาย จึงคว้าขากางเกงของเอ้อร์โก่วแล้ววิงวอน

“เจ้าปล่อยข้าไปเถอะ ข้าจะจ่ายเงินให้พวกเจ้าอย่างงาม ข้าเป็นท่านหญิง พวกเจ้าต้องการเท่าใดข้าก็ให้ได้ทั้งนั้น”

“ปล่อยเจ้าไป เจ้าก็ต้องไปส่งข่าวให้คนมาช่วย เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ?”

เอ้อร์โก่วถีบฟู่ชิงทิ้งอย่างไม่ไยดี เขาเดินตรงไปในสวนแล้วเปิดฝาบ่อน้ำ ด้านในมืดสนิท มีเส้นทางเดินลงไปด้านล่าง

“จับพวกมันไปขังไว้ในนี้ให้หมด”

ผู้ใหญ่บ้านสั่งการ พวกชาวบ้านช่วยกันแบกหามแล้วทยอยพาคนลงไปด้านล่าง

เมื่อฟู่ชิงเห็นห้องใต้ดินที่มืดสนิท หนำซ้ำบนพื้นยังมีโครงกระดูกและหนูตาย จึงตกใจจนกรีดร้อง

“ว๊าย ว๊าย ว๊าย พวกเจ้าปล่อยข้านะ ขอเพียงพวกเจ้ายอมปล่อยข้า ให้ข้าทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น”

เอ้อร์โก่วลูบไล้ใบหน้างามของนาง “หากเจ้าไปพาชายหนุ่มมาให้เยอะกว่านี้ ข้าจะปล่อยเจ้าไป”

ความจริงเขาอยากลิ้มลองรสชาติของฟู่ชิงมากกว่า เสพสมกับท่านหญิงคงมีความสุขไม่น้อย

“ข้าไม่รู้จะไปหาคนมาจากที่ใด...” เมื่อเห็นไม้กำลังจะฟาดลงมา ฟู่ชิงตะโกนเสียงดัง “ช้าก่อน อย่าตีข้า ข้ารู้แล้วว่าจะไปหาคนมาจากที่ใด!”

ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยอย่างรำคาญ “อย่าถูกนังนี่หลอกเอาได้ รีบตีนางให้สลบแล้วโยนเข้าไปรวมกัน”

“ท่านพ่อ ให้นางพูดก่อน” เอ้อร์โก่วเลียริมฝีปากหนาของตน

ฟู่ชิงรีบเอ่ยขึ้น “ที่อารามเต๋าชิงเฟิงมีคนของพวกข้าอยู่ เป็นชายหนุ่มกำยำประมาณยี่สิบกว่าคน ขอเพียงข้าปล่อยพลุสัญญาณ พวกเขาต้องมาแน่นอน”