บทที่ 269

“อย่ามาแตะต้องตัวข้า!”

ฟู่ชิงดิ้นพล่านด้วยความตกใจ ท่านแม่ทัพหลี่รีบรุดหน้าเข้าไปคว้าข้อมือของนางไว้ จากนั้นก็หยิบขนนกจุ่มยาและทาบนแขนของนาง

ไม่นานผลลัพธ์ก็ปรากฏออกมา

ปานบนมือของฟู่ชิงเริ่มบวมแดงก่อนจะซีดและจางลง

ปานนของนางเป็นของปลอม!

หนานหยางอ๋องผิดหวังอย่างมาก และรู้สึกขุ่นเคืองไม่น้อย “เจ้าไม่ใช่บุตรสาวของข้า? เจ้าเป็นใครกันแน่?”

ฟู่ชิงไม่ยอมรับ ยอมรับก็เท่ากับยอมตาย นางกอดขาของหนานหยางอ๋องพลางร้องไห้คร่ำครวญ

“ท่านพ่อ ข้าคือบุตรสาวของท่าน กู้หว่านเยว่ตั้งใจใช้กลอุบายมาใส่ร้ายข้า ท่านบอกว่าท่านจะพาข้าไปกราบคารวะท่านแม่ที่หนานหยาง ท่านลืมสิ้นแล้วหรือ?”

“เรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว เจ้ายังจะพูดจาเหลวไหลอีก”

เสียงของหวังปี้ดังขึ้นด้านนอก เขาวิ่งเข้ามาพร้อมกับจดหมายหนึ่งฉบับ

“หวังปี้เจ้ายังไม่ไปอีกหรือ?!” ท่านแม่ทัพหลี่ตบไหล่ของเขาด้วยความดีใจ

หวังปีลูบศีรษะของตัวเอง เขาดีใจที่ได้พบกับกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิง ไม่ยอมจากไปตามคำสั่งของพวกเขาสองคนจนได้เจอกับหลักฐานชิ้นนี้

“ท่านอ๋อง นี่คือคู่มือนำทางและจดหมายที่ข้าหาเจอในห่อสัมภาระของสตรีผู้นี้ นางถูกคนจ้างวานมา ท่านรีบอ่านเถิด!”

บนคู่มือนำทางนั้นได้บันทึกชื่อ สถานะ อายุและบ้านเกิดของฟู่ชิงไว้อย่างละเอียด

บุคคลปริศนาที่อยู่เบื้องหลังในจดหมายฉบับนั้นได้เขียนอธิบายถึงแผนการเข้าหาท่านอ๋อง ทั้งยังชี้นำให้ฟู่ชิงปลอมตัวเป็นคุณหนูรอง

ทีละขั้นทีละตอน ในจดหมายเขียนว่าอย่างไร ฟู่ชิงก็ทำตามเช่นนั้น

หนานหยางอ๋องนึกถึงช่วงเวลานั้น เดิมทีคิดว่าเป็นวาสนาของสองพ่อลูก แต่กลับเป็นแผนการสมรู้ร่วมคิดของคนชั่ว

เวลานี้เขาพลันโกรธจนแทบจะกระอักเลือด

“บอกว่า ใครสั่งเจ้ามา?!”

คนที่เขียนจดหมายระวังตัวอย่างดี ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลยแม้แต่น้อย

ฟู่ชิงส่ายหน้า “ท่านพ่อ ข้าถูกใส่ร้ายจริง ๆ เจ้าค่ะ!”