บทที่ 276

เท้าขวาของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผล ดูแล้วน่าตกใจ

ซูจิ่นเอ๋อร์เอามือปิดปาก นางคุยกับฟู่หลานเหิงมาตั้งนานแต่ไม่ทันสังเกตเห็น จึงแอบโทษตัวเองที่ไม่รอบคอบ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกตกใจมาก

“โอ้พระเจ้า เหตุใดถึงบวมเหมือนบ๊ะจ่างลูกใหญ่ขนาดนี้ เกิดอะไรขึ้น?”

ฟู่หลานเหิงกลัวว่าจะทำให้ทุกคนตกใจ จึงรีบปล่อยชายเสื้อลง จากนั้นเสียงที่นุ่มนวลก็ดังมาจากชั้นบน

“ใต้เท้า บาดแผลที่ขาของท่านไม่สามารถยืนนานได้ ให้บ่าวพยุงท่านขึ้นไปพักผ่อนชั้นบนเถอะเจ้าค่ะ”

โอ้โห หลังจากที่เห็นหน้าอีกฝ่ายชัด ๆ กู้หว่านเยว่ก็ตกตะลึง แม่นางคนนี้คือหยางหลิว

ครั้งที่แล้วซูจิ่นเอ๋อร์บ่นไปเยอะมาก บอกว่าหยางหลิวไปฟ้องแม่เล้า ทำให้พวกนางถูกแม่เล้าจับได้ เกือบจะซวยหนักแล้ว

หลังจากที่ฟังจบ กู้หว่านเยว่ก็ไม่ได้รู้สึกดีกับผู้หญิงคนนี้เลย คิดไม่ถึงเลยว่านางจะยังหน้าด้านตามฟู่หลานเหิงมาอีก?

“ท่านพานางมาอยู่ข้างกายทำไมกัน?”

กู้หว่านเยว่ถามด้วยความสงสัย ตามความเข้าใจของนางที่มีต่อฟู่หลานเหิง เขาไม่น่าจะเป็นคนที่หลงใหลในรูปโฉมของผู้หญิงได้ง่าย ๆ นอกจากนี้ สกุลฟู่เป็นสกุลที่มีชื่อเสียงด้านความซื่อสัตย์สุจริต เคร่งครัดเรื่องธรรมเนียมปฏิบัติ ไม่น่าจะรับสาวใช้ที่มาจากไหนก็ไม่รู้มาอยู่ข้างกาย

ฟู่หลานเหิงกำลังจะเอ่ยปาก แต่หยางหลิวนั่นก็ก้มหน้าลง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างน่าสงสาร

“เรียนฮูหยิน พ่อแม่ของบ่าวก็ไม่ใช่คนดีอะไร ตอนนี้บ่าวไม่มีที่ไปแล้วเจ้าค่ะ”

“ไม่มีที่ไป? เช่นนั้นก็ไปที่ศูนย์พักพิงของทางการสิ”

เมื่อพูดจบ หยางหลิวก็คุกเข่าลงกับพื้น จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสาร

“ไม่ใช่อย่างนั้นเจ้าค่ะ พวกท่านอย่าโทษใต้เท้าฟู่เลย บ่าวอยากจะตอบแทนบุญคุณ จึงต้องติดตามใต้เท้าฟู่ให้ได้ ทั้งหมดเป็นความผิดของบ่าวเองเจ้าค่ะ

ตอนนี้ท่านใต้เท้าบาดเจ็บที่ขา บ่าวแค่อยากจะดูแลท่านให้ดีที่สุด หากจะตำหนิก็ตำหนิบ่าวเถอะเจ้าค่ะ แต่อย่าว่าท่านใต้เท้าไม่ดีเลย”

กู้หว่านเยว่พูดไม่ออก ประโยคไหนที่นางตำหนิฟู่หลานเหิงกัน? แค่นี้ก็รีบคุกเข่าลง ทำเหมือนถูกรังแกอย่างนั้นแหละ