บทที่ 277

กู้หว่านเยว่หัวเราะ “ถึงอย่างไรก็ไม่ได้มาป้วนเปี้ยนอยู่แถว ๆ เจ้า นางเป็นสาวใช้ของใต้เท้าฟู่ ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรา”

ซูจิ่นเอ๋อร์ยิ่งไม่พอใจ

“ใต้เท้าฟู่นี่เป็นอะไรไป ตาบอดแล้วหรือไร? ถึงได้เอาผู้หญิงแบบนี้มาเป็นสาวใช้อยู่ข้างกาย ไม่กลัวอันตรายใกล้ตัวบ้างหรือ”

“...”

กู้หว่านเยว่รีบเข้าไปดูสถานะการอัปเกรดในมิติ เมื่อกลับมาถึงห้องนอนรวมก็แกล้งทำเป็นนอนหลับไป

“มิติของข้า มีฟาร์มปศุสัตว์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง?! ข้ามีฟาร์มปศุสัตว์แล้ว!”

มองไปยังฟาร์มปศุสัตว์อันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา กู้หว่านเยว่ก็ตกใจอย่างมาก ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

การอัปเกรดครั้งที่แล้วคือฟาร์มผักและผลไม้

ครั้งนี้ ให้ฟาร์มปศุสัตว์ขนาดใหญ่สุดหรูแก่นาง! ฟาร์มปศุสัตว์กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ทุ่งหญ้าสีเขียวขจีทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า ลมพัดโชยมาเบา ๆ นำพากลิ่นหอมสดชื่นของหญ้าเข้ามาเต็มจมูก

เยี่ยมไปเลย การเลี้ยงวัวและแกะในฟาร์มปศุสัตว์แบบนี้คงจะวิเศษมากแน่ ๆ !”

กู้หว่านเยว่เริ่มแยกประเภทสิ่งของที่นางได้มาจากสกุลหมิงและสกุลฮั่วออกเป็นหมวดหมู่ต่าง ๆ ก่อน

โบราณวัตถุ งานเขียนพู่กันจีนและภาพวาด รวมถึงของตกแต่งอื่น ๆ ที่ไม่ได้ใช้ นางจะนำไปวางขายบนแพลตฟอร์มซื้อขาย

ส่วนเสบียงอาหารและเสื้อผ้า ก็นำไปเก็บไว้ในโกดังเล็ก ๆ ที่จัดไว้โดยเฉพาะ

หลังจากจัดการกับสิ่งของเหล่านี้เสร็จแล้ว นางก็ไปซื้อวัวและแกะจำนวนมากบนแพลตฟอร์มซื้อขาย

“ซื้อกระต่ายเพิ่มหน่อยดีกว่า กระต่ายน่ารัก เนื้อก็อร่อยด้วย ไก่ เป็ด แล้วจะซื้ออะไรอีกดีนะ ซื้อหมูสักสองสามตัวดีกว่า ไม่มีหมูแล้วรู้สึกเหมือนไม่ได้ทำฟาร์มเลย...”

กดชำระเงิน ทันใดนั้น ฟาร์มปศุสัตว์ก็เต็มไปด้วยสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยมากมาย พวกมันวิ่งไปมาด้วยความตื่นตระหนก

กู้หว่านเยว่นอนพิงอยู่บนเก้าอี้โยกอย่างพึงพอใจ ถ้าไม่ติดว่าข้างนอกยังมีเรื่องรอนางอยู่ คงอยากจะนอนเล่นอยู่ในมิติแล้วทำฟาร์มไปตลอดชีวิตจริง ๆ

หลังจากนอนเล่นอยู่ในมิติครึ่งชั่วยาม กินองุ่นหนึ่งพวงและเชอร์รีหนึ่งตะกร้า เมื่อลืมตาขึ้นมา ข้างนอกก็มืดแล้ว

กู้หว่านเยว่ปรุงยาสมุนไพรเล็กน้อย แล้วให้ซูจื่อชิงนำไปให้กับฟู่หลานเหิง

“พรุ่งนี้ค่อยไปเถอะ” ซูจื่อชิงขดตัวแน่น อากาศข้างนอกหนาวเหลือเกิน

“ข้าไป ให้ข้าไปเถอะ”

ซูจิ่นเอ๋อร์รีบหยิบห่อยาก่อนจะพูดอย่างประหม่า “ข้ากำลังจะไปเข้าห้องน้ำพอดี เดี๋ยวเอาห่อยานี้ไปให้ใต้เท้าฟู่ด้วยเลย จะได้ไม่ต้องให้พี่รองไปแล้ว”