บทที่ 278

พูดจบ นางก็บิดเอว เดินจากไปอย่างภาคภูมิใจราวกับผู้ชนะ

ซูจิ่นเอ๋อร์รู้สึกขยะแขยงอย่างมาก “ใต้เท้าฟู่ ตาบอดไปแล้วจริง ๆ ตาบอดสนิทแล้ว...”

ในขณะที่โมโห ซูจิ่นเอ๋อร์ก็ยังรู้สึกไม่พอใจอีกเล็กน้อย

นางเดินคอตกกลับไปที่ห้องนอนรวม

“ส่งยาแล้วหรือ?”

“ส่งแล้ว น่าจะเอาไปให้ขอทานข้างทางยังจะดีเสียกว่า ข้าเสียเวลาไปเปล่า ๆ ทั้งที่อากาศก็หนาวขนาดนี้!”

ทุกคนทำหน้างงงวย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ไปกินดินระเบิดหรือไรถึงได้โมโหขนาดนี้?

ทางด้านหยางหลิว หลังจากเข้าห้องไปแล้ว ก็วางห่อยาไว้บนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ

นางเดินไปอยู่ข้าง ๆ ฟู่หลานเหิงแล้วช่วยเขาฝนหมึก

กล่าวกันว่าสาวงามอยู่ข้างกายคอยอยู่เป็นเพื่อนอ่านหนังสือ หยางหลิวก็อยากจะหาเรื่องคุยกับฟู่หลานเหิงบ้าง

แต่เมื่อนางมองไปที่หนังสือ ก็อ่านไม่ออกเลยสักตัว

จึงได้แต่กล่าวว่า “ใต้เท้า พักผ่อนแต่หัวค่ำเถอะ อ่านหนังสือตอนกลางคืนไม่ดีต่อสายตา”

ฟู่หลานเหิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เมื่อครู่ใครมา?”

“อ้อ บ่าวคนหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนของใต้เท้าที่เจอกันตอนกลางวัน เอาห่อยามาให้เจ้าค่ะ”

หยางหลิวพูดขึ้นอย่างร้อนรน “ร่างกายของใต้เท้ามีค่ามากนัก ไม่ควรกินยามั่ว ๆ เดี๋ยวบ่าวจะเอาห่อยานี้ไปทิ้งให้เจ้าค่ะ”

“ห้ามทิ้ง”

ฟู่หลานเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขารู้จักฝีมือด้านการแพทย์ของกู้หว่านเยว่ดี โรคระบาดก็ยังรักษาได้ ดังนั้นสมุนไพรเหล่านี้ต้องเป็นสิ่งที่นางปรุงเองอย่างแน่นอน

เขาจะไม่ปล่อยให้มันสูญเปล่า

“พรุ่งนี้ไม่ต้องกินยาเดิมแล้ว เปลี่ยนมากินยานี้แทน”

“แต่ใต้เท้า ยานี่อาจจะทำให้ร่างกายของท่านแย่ลง...” หยางหลิวรู้สึกไม่ชอบขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

ฟู่หลานเหิงนวดขมับแล้วเอ่ยขึ้น “หยางหลิว เจ้าก้าวก่ายมากเกินไปแล้ว”