บทที่ 280

“อ๊ากกกก!”

มู่หรงอวี้อดไม่ได้ที่จะสบถออกมา โมโหจนแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว

แม้ว่ากู้หว่านเยว่จะแต่งตัวเป็นผู้ชาย แต่นางและซูจิ่งสิงตัวติดกันตลอด เขาจำแผ่นหลังของทั้งสองคนได้ทันที

เขาก็ว่าเหตุใดระหว่างทางมาดวงตาของเขาถึงได้กระตุกตลอด รู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์ไม่ดี คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง แผนการช่วยหญิงงามของเขาโดนกู้หว่านเยว่แย่งไปอีกแล้ว!

“กู้หว่านเยว่นี่มันเป็นตัวซวยของข้าชัด ๆ เลย อ๊ากกก!”

มู่หรงอวี้ใกล้จะบ้าแล้ว บ้ามาก บ้าสุด ๆ

“เร็วเข้า ตามนางไป!”

หลู่ซื่อรีบพาคนไล่ตามไป แต่จะไปตามม้าเซ็กเธาว์ทันได้อย่างไร

บนหลังม้า หมิงจูซบหลังของกู้หว่านเยว่ เสียใจกับการตายของท่านอาคุนอย่างยิ่ง

“หมิงจู เจ้าทนไหวหรือไม่?” กู้หว่านเยว่เอ่ยด้วยความเป็นห่วง หมิงจูได้รับบาดเจ็บ บนไหล่ของนางถูกกิ่งไม้แทง ต้องหาที่ทำแผลให้นางก่อน

“ท่านผู้มีพระคุณ ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณที่ช่วยข้าอีกครั้ง”

ทั้งสองคนควบม้าไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นซูจิ่งสิงก็ชี้ไปยังป่าไผ่ที่อยู่ข้างหน้า

“ป่าไผ่ข้างหน้านั่นปลอดภัยชั่วคราว เราไปพักที่นั่นกันเถอะ”

“ดี” กู้หว่านเยว่พยักหน้า

“ทั้งสามคนเข้าไปในป่าไผ่ หาสถานที่กว้าง ๆ กู้หว่านเยว่อุ้มหมิงจูลงมา จากนั้นตรวจดูบาดแผลของนาง

“แผลของเจ้าไม่ลึกมากนัก แต่กิ่งไม้ไม่สะอาด ต้องรีบจัดการทำแผลเพื่อป้องกันการติดเชื้อ”

หมิงจูสีหน้าซีดเซียว พยักหน้าด้วยความเจ็บปวด

ซูจิ่งสิงถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วหันหลังให้พวกนาง กู้หว่านเยว่รีบฉีกเสื้อผ้าบนไหล่ของหมิงจูออก ไม่ทันสังเกตเห็นว่าหมิงจูหน้าแดง แล้วก้มหน้าลง

ที่นี่ไม่มียาชา กู้หว่านเยว่ดึงกิ่งไม้ออกมาก่อน จากนั้นนำแอลกอฮอล์และเบตาดีนออกจากมิติเพื่อฆ่าเชื้อบริเวณบาดแผลให้นาง เทยาแก้อักเสบ แล้วพันผ้าพันแผล

“ถ้าเจ็บ ก็ร้องออกมาได้”