บทที่ 305

ขณะผ่านเข้ามิติวิเศษ กู้หว่านเยว่ใช้เข็มเงินทำให้นางหยางเข้าสู่ห้วงนิทรา

ต่อมาเปิดการใช้งานเครื่องมือของหอแห่งโอสถ ตรวจร่างกายอย่างเต็มรูปแบบ

หลังตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว กู้หว่านเยว่พบว่าภายในสมองของนางหยางถึงขั้นมีลิ่มเลือดหนึ่งก้อนใหญ่

เว้นเสียแต่สิ่งนี้ ร่างกายก็ไม่มีปัญหาอื่น

ดูท่าแล้วสาเหตุที่ทำให้นางโง่งมก็เพราะลิ่มเลือดนี้

กู้หว่านเยว่พาคนออกจากมิติวิเศษ

“หว่านเยว่ ท่านแม่เป็นเช่นไร?” ซูจิ่งสิงขยับขึ้นมารับนางหยางไว้ วางลงบนเตียงเตาเบาๆ

“ท่านแม่ไม่เป็นไร ลิ่มเลือดนั้นไม่สามารถผ่าตัดออกมาได้ ทำได้เพียงกินยาละลายเท่านั้น”

ซูจิ่งสิงไม่เข้าใจว่าผ่าตัดมีความหมายเยี่ยงไร แต่เห็นว่ามิใช่เวลาสมควรถาม ดังนั้นจึงเอ่ยปาก

“ต้องกินยาอะไร?”

พูดถึงเรื่องนี้ กู้หว่านเยว่เผยสีหน้าขมปร่า “ยาชนิดนี้หายากมาก”

“เจ้าพูด”

ขอเพียงสามารถรักษานางหยางให้หายดีได้ ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดเขาก็ยอม

“หญ้าทารกกำสรวล” ยาสมุนไพรชนิดนี้ล้ำค่าราคาแพงมาก ต่อให้เป็นกู้หว่านเยว่ก็ทำได้เพียงอ่านผ่านตำราโบราณเท่านั้น

บนแพลตฟอร์มซื้อขายมีแต่สมุนไพรพบเห็นได้ทั่วไปเหล่านั้น

หากหาสมุนไพรไม่พบ เช่นนั้นลิ่มเลือดภายในสมองของนางหยางนี้ นางเองก็รับมือไม่ทันเช่นเดียวกัน

อย่างไรเสียตำแหน่งของลิ่มเลือดก็อ่อนไหวมาก ไม่สามารถใช้ยาสลายเลือดคั่งฤทธิ์แรงได้ หาไม่แล้วนางหยางกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนขึ้นมาจะทำเยี่ยงไร?

“หญ้าทารกกำสรวลที่เจ้าพูดถึง ใช่ที่มีรูปร่างอัปลักษณ์คล้ายทารก ตกดึกส่งเสียงร้องไห้เสียดหูเหมือนเด็กใช่หรือไม่?” ซูจิ่งสิงเอ่ยออกมาในทันใด

“ใช่ๆ ท่านเคยเห็นจากที่ใดมาก่อนรึ?”

“ข้าเคยได้ยินจากหมอเทวดาหวงมาก่อน”

กู้หว่านเยว่แปลกใจมากอย่างอดไม่ได้ “ข้าเคยได้ยินท่านพูดถึงหมอเทวดาหวงท่านนี้ ตกลงเขาเป็นใครกันแน่?”

“อันที่จริงข้าเองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร” ซูจิ่งสิงย้อนนึกถึงความทรงจำ