บทที่ 306

“ชาวบ้านมิใช่พูดว่าเด็กที่ตายภายในหมู่บ้านล้วนไม่สามารถฝังได้ นี่ถึงใช้หญ้าห่อพวกเขาและโยนทิ้งที่หลังเขา ใช่หรือไม่ว่า...”

“เสียงร้องไห้เสียดหูล้วนเป็นเสียงของเด็กที่ตายไปแล้วเหล่านั้น?”

“อ๊าอ๊าอ๊า!” สองสามคนเดาไร้สาระมากขึ้นเรื่อยๆ กอดกันร้องตะโกนโวยวายดังลั่น

ซูจิ่งสิงรังเกียจจนเบือนหน้าหนี ไม่มองอีก

ดวงตากู้กว่านเยว่กลับทอประกาย ดึงซูจิ่งสิงมาที่ฝั่งหนึ่ง “ท่านพี่ ท่านจำเรื่องที่พวกเราเพิ่งพูดกันได้หรือไม่ เสียงของหญ้าทารกกำสรวลคล้ายเสียงร้องไห้ของเด็กมาก”

“เจ้ากำลังจะบอกว่าเสียงร้องไห้ที่พวกเขาได้ยินเป็นเสียงของหญ้าทารกกำสรวลรึ?”

“ตอนนี้ข้ายังไม่กล้ายืนยัน คืนนี้พวกเราอย่านอนเลย ลองฟังดูว่ามีเสียงร้องไห้หรือไม่”

ฤดูหนาวฟ้ามืดเร็ว เพียงอาทิตย์อัสดง ท้องฟ้าก็มืดสนิท ภายในอากาศยังมีเกล็ดหิมะลอยละล่อง

เด็กสองสามคนนอนตัวสั่นๆ บนเตียงเตา สายตากวาดมองทุกสารทิศ

ตกดึกเสียงเด็กร้องไห้ก็เริ่มดังออกมาเป็นห้วงๆ

ซูจิ่นเอ๋อร์ตกใจมุดศีรษะเข้าใต้ผ้าห่ม

“พี่หญิงจิ่นเอ๋อร์ พวกเราอยากนอนกับท่าน” หลี่เฉินอันและเสี่ยวหรงกอดผ้าห่มย้ายไปอยู่ฝั่งข้างนางหยาง

“คนขี้ขลาด” เมี่ยชิงหว่านเติบโตในภูเขาตั้งแต่เด็ก ย่อมไม่กลัวสิ่งเหล่านี้

นางมองซูจื่อชิงอย่างดูเบา “เจ้าเองก็คงไม่กลัวหรอกกระมัง?”

“ใครบอกว่าข้ากลัวกันเล่า ข้าไม่กลัวเสียหน่อย” ซูจื่อชิงกลืนน้ำลาย

ทันใดนั้นเสียงประตูเปิดดังเอี๊ยดพลันดังขึ้น ทำให้เขาตกใจจนเกือบเหินบิน กอดขาเมี่ยชิงหว่านเอาไว้แล้ว

“.....”

“เป็นพี่ใหญ่ซูและพี่หญิงหว่านเยว่”

เมี่ยชิงหว่านพูดไม่ออก ชี้ไปทางประตู “ดูทางนั้น พวกเขาไปหลังเขาแล้ว”

“ซูจื่อชิง เจ้าเองก็ขี้ขลาดเกินไปแล้วกระมัง มิหนำซ้ำยังเป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งเสียด้วย”

ซูจื่อชิงหน้าแดง “ข้าไม่กลัว ข้าเองก็จะไปด้วย”

“เจ้ายังรออยู่ที่บ้านเถอะ พวกเขาออกไปก็เพราะมีธุระสำคัญ เจ้าไม่มีวิชายุทธ์ ไปแล้วก็อาจกลายเป็นตัวถ่วง”