บทที่ 307

“ไม่รู้”

กู้หว่านเยว่กวาดตามองรอบกายแวบหนึ่ง สายตาตกลงบนสมุนไพรสีเขียวมรกตสองต้นที่ใต้หน้าผา

“อาจเกี่ยวข้องกับสมุนไพรนี้” กู้หว่านเยว่ดึงสมุนไพรหนึ่งนั้นออกมาผ่านถุงมือ

รูม่านตาหดลงในทันใด

“ท่านพี่ท่านรีบมาดูนี่เร็วเข้า สมุนไพรนี้คล้ายหญ้าทารกกำสรวลมาก”

“จริงหรือ?” ซูจิ่งสิงก้าวเท้าฉับไวเข้ามาแล้ว

กู้หว่านเยว่รีบหยิบตำราเกี่ยวข้องกับหญ้าทารกกำสรวลออกมาจากมิติวิเศษ ทั้งสองเปรียบเทียบภาพวาดในตำรา

ใบสีเขียวมรกต ผลกลมสีแดง รากคล้ายใบหน้าเหี่ยวย่นอัปลักษณ์ของผู้ชรา...

“ตรงทั้งหมดเลย!” สายตาซูจิ่งสิงสั่นไหว ยื่นมือออกไปต้องการดึงหญ้าทารกกำสรวลลงมา

“ระวัง อย่าแตะโดนหญ้าทารกกำสรวลเป็นอันขาด อาจมีพิษ”

กู้หว่านเยว่รีบหยิบกล่องหยกออกจากมิติวิเศษ ใส่หญ้าทารกกำสรวลทั้งสองต้นลงไปอย่างระมัดระวังผ่านถุงมือ

กู้หว่านเยว่หาหญ้าทารกกำสรวลพบแล้วก็ดีใจมากเป็นพิเศษ ยิ้มจนมองไม่เห็นตา

“ช่างได้มาโดยไม่เสียแรงโดยแท้ โรคโง่งมของท่านแม่มีทางรักษาแล้ว”

ซูจิ่งสิงเองก็อารมณ์ดีไม่น้อย สายตาตกลงบนผู้เฒ่าทั้งสอง

ไม่มองก็ไม่รู้ เพียงมองเห็นก็ตกตะลึงพรึงเพริด

“หว่านเยว่ ผู้เฒ่าผมขาวท่านนี้คล้ายเป็นหมอเทวดาหวง!”

ซูจิ่งสิงไม่ได้พบหมอเทวดาหวงมานานราวสองถึงสามปีแล้ว

กอปรกับเมื่อครู่บนตัวอีกฝ่ายล้วนคือหิมะที่ตกลงมา เส้นผมหนวดเครายาวปรกหน้า นี่ถึงมองไม่ออกในทันที

“นี่คือหมอเทวดาหวง?”

ตัวกรองถูกทำลายทั้งหมดแล้ว หมอเทวดาหวงถึงขั้นเป็นคนเลอะเลือนเลอะเทอะคนหนึ่ง มิหนำซ้ำยังอ้วนอีกด้วย

“อืม ข้ามั่นใจว่าเขาคือหมอเทวดาหวง”

เห็นคนทั้งสองยังกระโดดโลดเต้นอย่างบ้าคลั่ง ซูจิ่งสิงกำลังใคร่ครวญ จะเข้าไปตีพวกเขาให้สลบดีหรือไม่

กลับถูกกู้หว่านเยว่ร้องห้ามไว้แล้ว “ท่านพี่ระวังด้วย อย่าแตะต้องพวกเขา พวกเขาโดนพิษแล้ว”

เมื่อครู่ยามนางเด็ดหญ้าทารกกำสรวลก็พบว่ามีเมือกสีขาวไหลออกจากใบ รีบนำไปตรวจสอบในหอแห่งโอสถ ปรากฏว่าเมือกนี้มีผลทำให้เกิดอาการหลอนประสาทอย่างรุนแรง