บทที่ 316

คำพูดเพียงไม่กี่ประโยค ก็ทำให้เรื่องราวในตอนนั้นปะทุขึ้นมา

“พ่อกับแม่ของเจ้าเป็นผู้บริสุทธิ์ก็จริง ข้าจะรื้อคดีของพ่อกับแม่เจ้า นำศพของพวกเขาขุดออกมาจากป่าช้า ประกอบพิธีฝังศพให้ดี ให้พวกเขาได้หลับอย่างสบาย”

นางเถียนน้ำตาไหลอาบแก้ม ยืนตัวโงนเงน “ขอบคุณใต้เท้ามาก!”

“นางแพศยา เจ้ามันนางแพศยา ข้าเอ็นดูเจ้ามานานปลายปีขนาดนี้!” หัวหน้าหมู่บ้านเฉินด่าทออย่างบ้าคลั่ง

นางเถียนหันหลังกลับมาทันที

“เฉินสือ ท่านรู้หรือไม่ว่าสมุดบัญชีในมือของข้ามีที่มาที่ไปอย่างไรหรือไม่?”

เฉินต้าลี่ที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าร้อนรนขึ้นมาทันที

“แม่นางน้อย อย่าพูด...”

หัวหน้าหมู่บ้านเฉินหันหน้ากลับมา จ้องมองแววตาที่ไม่ปกติของลูกชาย จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีเขางอกออกจากหัว

“เจ้า พวกเจ้า...”

“เป็นลูกชายสุดที่รักของท่านมอบให้ข้า ฮ่า ๆ ๆ ภายนอกเขากตัญญูเชื่อฟังเจ้า แต่หลับหลังท่านตอนที่ขึ้นเตียงกับข้า กลับด่าว่าเหตุใด ไอ้แก่เช่นท่านถึงไม่รีบตาย แล้วมอบตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านให้กับเขา...”

“หญิงร้ายชายเลว!”

หัวหน้าหมู่บ้านเฉินอาเจียนออกมาเป็นเลือด สายตาดุร้าย ตบหน้าลูกชายฉาดหนึ่ง

เฉินต้าลี่รีบคุกเข่าลงบนพื้น “ท่านพ่อ ลูกไม่ได้ตั้งใจ...”

“ลูกเพียงแค่ชอบแม่นางน้อยมากจนเกินไปเท่านั้น”

เขาพูดขึ้นอีกหนึ่งประโยคอย่างอดไม่ได้

“ตอนนั้นเห็นอยู่ชัด ๆ ว่าข้าชอบพอนางเถียน...”

“เจ้ายังกล้าพูด!”

จำต้องพูดว่า หัวหน้าหมู่บ้านเฉินกับเฉินต้าลี่สมกับเป็นพ่อลูกกันจริง ๆ ทั้งสองคนมักมากเหมือนกัน

ฟู่หลานเหิงไม่อยากทนดูละครน้ำเน่านี่อีกต่อไปจริง ๆ ความผิดเหล่านี้ที่หัวหน้าหมู่บ้านเฉินกระทำ ก็มากพอที่จะให้เขาต้องตายหลายร้อยครั้งแล้ว

“ลากตัวออกไป ประหารเดี๋ยวนี้เลย”

เป็นเพราะเรื่องเลวร้ายที่หัวหน้าหมู่บ้านเฉินทำเอาไว้มากมายจนเกินไป ทำให้ชาวบ้านเกิดความโกรธแค้น ทันทีที่ถูกผู้ตรวจการคุมตัวออกไป บรรดาชาวบ้านพวกนั้นก็วิ่งเข้ามารุมประชาทัณฑ์เขา

ผู้ตรวจการอยากจะห้าม แต่กลับต้านทานชาวบ้านที่มีจำนวนมากมายขนาดนั้นเอาไว้ไม่ไหว

บรรดาชาวบ้านใช้มือเปล่า แต่กลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เมื่อนึกถึงคนในครอบครัวที่ต้องตายด้วยความบริสุทธิ์ หมัดที่ราวกับห่าฝนก็กระหน่ำลงมา แต่ละหมัดที่กระแทกลงบนตัวของหัวหน้าหมู่บ้านเฉิน ล้วนแฝงไปด้วยความเกลียดแค้น