บทที่ 318

ซูจิ่งสิงจำได้ว่าครั้งก่อนที่ซูจิ่นเอ๋อร์ถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไป กู้หว่านเยว่ก็สามารถระบุตำแหน่งของนางได้

“พอรู้ทิศทางคร่าว ๆ พวกเราไปกันเถอะ”

“ได้”

ซูจิ่งสิงท่าทางว่องไวมาก พากู้หว่านเยว่หายตัวเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

“ใช้เทเลพอร์ต”

วิชาตัวเบาของเขาเทียบไม่ได้กับเทเลพอร์ตของกู้หว่านเยว่ ในเวลาแบบนี้ ทุกนาทีก็คือชีวิต

จิตสำนึกของกู้หว่านเยว่เข้าสู่ระบบ นำแผนที่ของเมืองตู้เปียนออกมา ก็เห็นจุดสีแดงจุดหนึ่งที่บนแผนที่

จากนั้นก็ดึงมือของซูจิ่งสิง ใช้พลังพิเศษของเทเลพอร์ตที่ใกล้กับจุดสีแดง

“ไม่คิดเลยว่านี่จะเป็นจวน?”

เมื่อเห็นเจ้าของจวนที่ค่อนข้างมีเงิน กู้หว่านเยว่ลากมือของซูจิ่งสิง รีบทะลุเจ้าไปในจวน

สาวใช้และเด็กรับใช้ในจวนไม่นับว่ามากมาย ทั้งสองคนจึงหลบเลี่ยงได้อย่างปลอดภัย จนมาถึงที่เรือนด้านหลัง

“ทางด้านนี้เหมือนว่าจะเป็นที่อาศัยของเจ้าของเรือน”

กู้หว่านเยว่กลุ้มใจทันที

“หรือว่า โจรเด็ดดอกไม้นี่จะเป็นคนรวยที่มีความชอบที่วิปริตคนนั้น?”

ไม่น่าใช้ ดูจวนที่เหลืองอร่ามหลังนี้ แม้แต่ซุ้มประตูหินก็ยังทำด้วยหยก

ชอบผู้หญิง เหตุใดจึงไม่ใช้เงินซื้อ กลับมาทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้

แถมยังอยู่ในเรือนด้านหลังในจวนของตนอีกด้วย นี่ไม่เท่ากับว่ารอให้คนมาจับตัวถึงบ้านหรือไง?

“เราเข้าไปดูกันเถอะ”

จะมัวชักช้าไม่ได้ การช่วยซูจิ่นเอ๋อร์สำคัญ กู้หว่านเยว่พาซูจิ่งสิงหายตัวเข้าไป

ทันทีที่ทั้งสองเข้ามาในเรือน ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ที่อัดอั้นตันใจดังออกมาจากในห้องทันที

ทั้งสองคนรีบกระโดดขึ้นไปบนหลังคา ยกแผ่นกระเบื้องขึ้นมองลงไปข้างล่าง

สิ่งที่เห็น กลับทำให้ทั้งสองคนตกตะลึง

ด้านในห้อง ไม่คิดเลยว่าจะมีสาวสวยห้าหกคนถูกจับตัวมา

ผู้ชายชุดขาวท่าทางสง่างามคนหนึ่ง กำลังเดินไปมาอยู่ด้านหน้าของพวกนาง

ผู้ชายชุดขาวคนนั้นสวมหน้ากากตัวตลก กำลังชื่นชมสาวงามที่อยู่ตรงหน้า เหมือนกับว่ากำลังครุ่นคิดว่าจะลงมือกับคนไหน

“จิ่นเอ๋อร์อยู่ตรงนั้น!”