บทที่ 32

กลับมองเห็นข้างครัวอาหารเลิศรสมีหอการค้าเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งหลัง ทั้งหลังนั้นมีเพียงหนึ่งหน้าจอใหญ่

บนหน้าจอแสดงเงินทองและสมบัติล้ำค่าที่นางเก็บไว้ในระยะนี้ทั้งหมด

“หอการค้ามีไว้ใช้ทำอันใด?” กู้หว่านเยว่ศึกษาอยู่นาน แต่กลับไม่พบว่าตกลงของสิ่งนี้มีไว้ใช้ทำอันใดกันแน่

ผู้ดูแลระบบรีบอธิบาย “หอการค้าก็คือช่องทางขายสินค้าอย่างหนึ่ง เจ้านายสามารถวางสินค้าที่กักตุนไว้ในมิติวิเศษบนช่องทางขายสินค้านี้ได้”

กู้หว่านเยว่คิดคล้อยตาม ฟังดูแล้วไม่เลว

นางปล้นของมามากเกินไป ของบางอย่างใช้ไม่ได้ขายก็ไม่ได้ สามารถวางขายบนช่องทางขายสินค้านี้ได้พอดี

กู้หว่านเยว่แตะหน้าจอแสดงผล พบว่านี่คล้ายช่องทางการขายสินค้าออนไลน์เสียนอวี๋ ผู้ใช้งานทั้งหมดบนหน้าจอล้วนคือผู้เดินทางทะลุมิติมาพร้อมระบบวิเศษหลากหลายรูปแบบ

สิ่งของบนนั้น มากมายละลานตา นับไม่หวาดไม่ไหว

กู้หว่านเยว่สมัครใช้งานบัญชีก่อน จากนั้นเลือกวางเก้าอี้ไม้หลีฮวาจากกองสินค้าที่กักตุนไว้เข้าไปหนึ่งตัว

ทว่าหลังวางลงไปแล้ว เก้าอี้ของนางมิได้ถูกขายไปในทันที

กู้หว่านเยว่เองก็ไม่รีบ เปิดหอการค้าดู จากนั้นก็กลับออกจากมิติวิเศษ

ภายในหอการค้า นางพบว่าผักป่าและผลไม้ป่าเหล่านี้เองก็สามารถขายได้ ดังนั้นจึงรีบเก็บผักป่าเร็วขึ้น

ซูจิ่นเอ๋อร์เห็นแล้ว ก็รีบเข้ามาช่วยเหลือ

ทั้งสองคนช่วยกันอยู่พักหนึ่ง ก็เก็บผักป่าได้เต็มตะกร้า

“มื้อกลางวันพร้อมแล้ว”

กู้หว่านเยว่กลับไปหยุดอยู่ข้างเกวียนอย่างเบิกบานใจ

จากนั้นพวกเขายิ่งเดินก็ยิ่งเข้าไปลึกมากขึ้น นกสัตว์แมลงรอบข้างเองก็มากขึ้น

แสงแดดร้อนจัดในฤดูร้อน เพราะเพิ่งผ่านฝนมา ภายในอากาศจึงมีกลิ่นเหม็นเน่าอับชื้นเจืออยู่สายหนึ่ง

พวกเขาหลายคนมิอาจทนกลิ่นเหม็นนี้ได้ ใช้แขนเสื้อปิดจมูกไว้ถึงสามารถเดินต่อไปได้