บทที่ 33

ขณะที่เซิ่งจวินต้องการแบกฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งขึ้นหลัง รอบข้างมีคนสองถึงสามคนล้มลงไป

หนึ่งในนั้น ยังเป็นคนของนักการแห่งศาลาว่าการ

แม้คนอื่นยังไม่ล้มลงไป แต่ร่างกายที่กำลังโงนเงนกลับทนต่อไปได้อีกไม่นานแล้ว

ทันใดนั้นทุกคนต่างก็กระวนกระวายอยู่บ้าง

“พวกเราโดนพิษแล้วหรือไม่ เหตุใดข้าคิดว่าหลังเข้าป่านี้แล้ว หายใจก็ลำบาก ยิ่งอยู่นานยิ่งเวียนหัว”

“ทำอย่างไรดี พวกเราจะตายที่นี่หรือไม่?”

“ข้าไม่อยากตายนะ...”

เสียงตื่นกลัวของคนรอบกายพลันดังขึ้นมา ทันใดนั้นทุกคนถูกบรรยากาศตึงเครียดล้อมไว้

“หุบปากให้หมด พูดส่งเดชอันใด รีบลุกขึ้นมาเดินทาง!”

ซุนอู่ตะโกนเสียงดังสีหน้าเย็นชา ลองระงับคำพูดชวนให้คนว้าวุ่นใจเหล่านี้ จากนั้นตัวเขาเองก็รู้สึกไม่สบายเฉกเดียวกัน

จางเอ้อร์กระซิบข้างหูเขาอย่างตื่นตระหนก “หัวหน้า ท่านเห็นหมอกขาวเหล่านั้นที่ปกคลุมบนต้นไม้ในป่าหรือไม่ เกรงว่าพวกเราเผชิญกับไอพิษในตำนานแล้ว”

ไอพิษ?

แม้ทุกคนไม่เคยพบไอพิษมาก่อน แต่มากน้อยอย่างไรก็เคยได้ยินมาบ้าง หากหลงเข้าไปในป่าไอพิษ สามารถกลับออกมาได้น้อยมาก กึ่งหนึ่งล้วนโดนพิษตายอยู่ในนั้น

บัดนี้สีหน้าทุกคนซีดเผือด

หัวใจซุนอู่หนักอึ้งลงไป ใคร่ครวญในสมองว่าสมควรทำอย่างไร

เขาไม่เคยมีประสบการณ์รับมือกับไอพิษมาก่อน บัดนี้ความสามารถที่มีอยู่น้อยนิดก็ถูกใช้ไปจนหมดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นเหลาหลี่นักการแห่งศาลาว่าการที่ไม่ลงรอยกับเขายังพูดประชดประชันอยู่ตลอด ตำหนิหัวหน้านักการอย่างเขาว่านำทางผิด พาทุกคนเข้ามาในป่าไอพิษ

ซุนอู่พูดเสียงเย็น “เจ้าตำหนิข้าเพื่ออันใด พวกเราต้องเดินทางไปทางใดล้วนถูกกำหนดไว้แล้ว”

เหลาหลี่สบถเสียงเย็นแต่กลับไม่พูดแล้ว

กระนั้นแรงกดดันภายในใจซุนอู่กลับมีไม่น้อย เขาขมวดคิ้วมองทั่วสารทิศขอวิธีแก้ปัญหา ขณะเขากำลังหมดหนทาง กู้หว่านเยว่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา