บทที่ 322

ปรมาจารย์แพทย์ทนกับท่าทางแบบนี้ของเขาไม่ไหว

หวงเหล่าชี้ไปที่ใต้เท้า “เห็นพื้นตรงนี้หรือไม่ ที่นี่คือที่สถิตของมังกร”

กู้หว่านเยว่รู้สึกเพียงภาพตรงหน้าดับวูบ จากนั้นก็ไม่รู้อะไรอีกแล้ว เมื่อนางตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองอยู่ในมิติ

ระบบส่งเสียงพูดเจื้อยแจ้วต่อนาง “นายหญิง ท่านประมาทเกินไปแล้ว ท่านตั้งครรภ์แล้วทำไมไม่พักผ่อนดี ๆ เกือบจะรักษาลูกน้อยไว้ไม่ได้แล้ว โชคดีที่ข้าเพิ่งส่งพลังพิเศษไปช่วยเขา”

กู้หว่านเยว่ตกตะลึง “ข้าท้องจริง ๆ หรือ?”

อันที่จริงช่วงนี้นางก็รู้สึกได้ แต่กลัวว่าจะดีใจเก้อ จึงไม่กล้าจับชีพจรตัวเอง

“นายหญิง ท่านต้องดูแลลูกน้อยให้ดี ๆ นะ เด็กน้อยคนนี้สำคัญและเก่งกาจมาก...” ระบบพึมพำเบา ๆ

กู้หว่านเยว่แสดงสีหน้างุนงง “ลูกของข้า ข้าย่อมดูแลเขาเป็นอย่างดี”

“อืม ๆ นายหญิงรู้ก็ดีแล้ว ลูกน้อยจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”

เวลานี้ กู้หว่านเยว่ยังไม่รู้ว่าในอนาคตนางจะให้กำเนิดบุตรชายที่ยอดเยี่ยม ผู้รวบรวมชะตาแห่งสวรรค์และโลกไว้ในตนเอง บุตรชายคนนี้เกิดมาพร้อมกับโชคชะตาจากสวรรค์ และถูกกำหนดให้เหนือกว่าคนทั่วไป

เด็ดองุ่นและสตรอว์เบอร์รีใส่ปาก กู้หว่านเยว่รู้สึกว่าร่างกายไม่ได้เป็นอะไร จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“ท่านพี่?”

ผู้ชายคนนี้นั่งเฝ้านางอยู่ข้างเตียงนานเท่าไหร่แล้ว? ดวงตาแดงก่ำไปหมด

“หว่านเยว่ เจ้าฟื้นแล้ว”

ซูจิ่งสิงตื่นเต้นมาก มองไปที่นางเหมือนเป็นเด็ก

“เจ้ารู้หรือไม่ เจ้าท้องแล้ว เราจะมีลูกเป็นของตัวเองแล้ว!”

“ข้ารู้แล้ว”

กู้หว่านเยว่จะหัวเราะก็ไม่ได้จะร้องไห้ก็ไม่ออก หลังจากสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากที่นางหมดสติอย่างคร่าว ๆ แล้ว นางก็นึกถึงเรื่องที่จะต้องไปเอาหญ้าผีร้องไห้มาให้นางหยาง ซูจิ่งสิงรีบเข้ามาขวางนางไว้

“ไม่ต้องรีบ ตอนนี้เจ้าต้องพักผ่อนเยอะ ๆ ”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปในเมือง ซื้อของบำรุงให้เจ้า เมื่อครู่ข้าถามปรมาจารย์แพทย์มาแล้ว ให้กินรังนกกับปลิงทะเลเยอะ ๆ จะดีต่อร่างกายของเจ้า”

สายตาของซูจิ่งสิงมองไปที่ท้องของกู้หว่านเยว่เป็นระยะ ๆ เขาไม่เคยเป็นพ่อมาก่อน รู้สึกตื่นเต้นจริง ๆ !

รังนกกับปลิงทะเล...

นางกวาดของมาไว้ในมิติเยอะจนเป็นกองใหญ่ ๆ กินเท่าไหร่ก็กินไม่หมด