บทที่ 321

ซูจิ่นเอ๋อร์ส่งเสียงเยาะเย้ยทันที “อย่ามาบ้านเราเลย คนที่แยกแยะดีชั่วไม่ได้แบบนี้ ข้าไม่มีอะไรจะคุยกับเขา”

ซูจื่อชิงหน้าถอดสี “น้องสาว ตอนนี้เจ้าดูเหมือนแม่เสือดุไปได้อย่างไรกัน?”

“ท่านก็อยากโดนข้าฉีกปากหรือ?!”

ทั้งสองคนเล่นหยอกล้อกันแล้วขึ้นไปบนรถม้าของสกุลโจว กู้หว่านเยว่ขมวดคิ้ว

“รีบกลับบ้านเถอะ”

ทันใดนั้น นางก็รู้สึกปวดท้องหน่วงๆ เล็กน้อย ลางสังหรณ์ไม่ดีแวบเข้ามาในใจ

“หว่านเยว่ เจ้าเป็นอะไรไป?” ซูจิ่งสิงเห็นสีหน้าของกู้หว่านเยว่ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด หัวใจของเขาก็พลันตื่นตระหนก

“ไม่ค่อยสบาย”

กู้หว่านเยว่พอจะเดาได้แล้ว นางอยากจะจับชีพจรตัวเอง แต่ยังไม่ทันได้จับชีพจร ทั้งคนก็หมดสติไปเสียก่อน

ซูจิ่งสิงรู้สึกตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

รถม้าวิ่งควบไปตลอดทาง เมื่อมาถึงหมู่บ้านสือหาน เขาก็รีบอุ้มกู้หว่านเยว่ลงจากรถม้าอย่างร้อนรน

“ปรมาจารย์แพทย์ล่ะ ปรมาจารย์แพทย์อยู่ที่ไหน?”

ปลายนิ้วของเขาค่อย ๆ กำแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

เขาวางนางลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นริมฝีปากของกู้หว่านเยว่ซีดเซียว หางตาของซูจิ่งสิงก็ค่อย ๆ แดงก่ำ ภาพตรงหน้าราวกับเต็มไปด้วยเลือด เจตนาสังหารก่อตัวขึ้นบนร่างกายของเขา

แม้แต่ซูจิ่นเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ก็ยังตกใจจนต้องหลบไปด้านข้าง

“ตื่นขึ้นมา!”

หวงเหล่าใช้พัดปัดเป่าปัดที่หน้าผากของเขา

เจ้าเด็กนี่ใส่ใจกู้หว่านเยว่มากเกินไป เมื่อครู่เกือบคลั่งไปแล้ว

ซูจิ่งสิงสะดุ้งตื่นจากเสียงตะโกน เขาเห็นปรมาจารย์แพทย์กำลังแทะเนื้อหมาป่าพร้อมกับจับชีพจรของกู้หว่านเยว่

“ปรมาจารย์แพทย์ ภรรยาของข้าเป็นอะไรไป? นางไม่เป็นอะไรมากใช่หรือไม่? นางโดนวางยาพิษหรือว่าป่วย?”

คำถามที่พรั่งพรูออกมาทำให้ปรมาจารย์แพทย์ปวดหัว

“ใจเย็น ๆ หนวกหูจะแย่แล้ว!”

ปรมาจารย์แพทย์อยากจะวางยาพิษให้เจ้าเด็กนี่เป็นใบ้เสียจริง แต่พอคิดได้ว่าเขาเป็นสามีของกู้หว่านเยว่ ก็เลยต้องอดทนไว้

แต่เมื่อเขาจับชีพจรของกู้หว่านเยว่ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

ชีพจรเต้นอย่างคล่องแคล่ว นี่มันชีพจรของคนท้องนี่นา!

“ท่านผู้อาวุโส เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ซูจิ่งสิงเกือบจะควบคุมสติไม่อยู่แล้ว