บทที่ 320

จินโหย่วเฉียนดึงพ่อบ้านมาอีกข้างแล้วด่าอย่างเจ็บแสบ

ฟู่หลานเหิงรีบเดินมาที่ตรงหน้าของกู้หว่านเยว่ แต่สายตากลับมองไปทางซูจิ่นเอ๋อร์ “นังหนูจิ่น เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ซูจิ่นเอ๋อร์คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอกับฟู่หลานเหิง หลังจากรอดชีวิตจากหายนะ ได้เห็นเขาก็นับว่าดีใจ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

หยางหลิวแสร้งกล่าวอย่างเป็นห่วง “แม่นางซูช่างน่าสงสารจริง ๆ ได้ยินมาว่าถูกโจรเด็ดดอกไม้นั่นข่มขืนและชิงทรัพย์ ความบริสุทธิ์ของเจ้า...”

พลังรบของซูจิ่นเอ๋อร์เคยได้รับการฝึกฝนจากคนในตระกูลซู ก็โมโหทันที

“ความบริสุทธิ์ของข้าอะไร ท่านพูดให้ชัดเจนหน่อย ไม่พูดใช้ชัดเจนเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฉีกปากของเจ้า?!”

หยางหลิวหลับไปอยู่ด้านหลังของฟู่หลานเหิง “แม่นางซู เจ้าดุขนาดนี้ทำไม ข้าเพียงแค่เป็นห่วงเจ้าเท่านั้น”

ซูจิ่นเอ๋อร์เดินเข้าไปคว้าเสื้อของนาง “เจ้ายังจะพูดอีก!”

“ช่วยด้วย แม่นางซูจะฆ่าข้า~”

หยางหลิวน้ำตาไหลพราก ฟู่หลานเหิงรีบขวางระหว่างกลางของสองคนพูดไกล่เกลี่ย

“จิ่นเอ๋อร์ เจ้าใจเย็น ๆ หน่อย”

“ท่านให้ข้าใจเย็น?”

ซูจิ่นเอ๋อร์โมโหจนสำลัก กระทืบเท้าทันที ทันทีที่อารมณ์ก็ชี้หน้าด่าหยางหลิว

“เจ้ามันตอแหล ครั้งก่อนก็เป็นเจ้าที่ฟ้อง ครั้งนี้ยังมาหมิ่นประมาทความบริสุทธิ์ของข้า หน้าไม่อาย!”

จากนั้นก็หันหน้าไปด่าฟู่หลานเหิง “ฟู่หลานเหิงท่านเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร ท่านไม่รู้จักแยกแยะชั่วดี ข้ามองท่านผิดไปจริง ๆ!”

“พรวด?”

ฟู่หลานเหิงตกตะลึงไปแล้ว

ซูจิ่นเอ๋อร์นังหนูคนนี้ เมื่อก่อนเรียกเขาว่าท่านฟู่อย่างนั้น ท่านฟู่อย่างนี้ ท่าทางดูเป็นสาวน้อยน่ารัก

บัดนี้ไม่คิดเลยว่าจะชี้หน้าด่าเขาฉอด ๆ ทำให้เขางุนงงไปจริง ๆ

“หว่านเยว่ คือว่า...”

“เจ้าลองคิดดูเอาเองเถอะ”

กู้หว่านเยว่ส่ายหน้า สื่อให้เห็นว่าไม่อยากสนใจเขา สาวเท้าเดินตามซูจิ่นเอ๋อร์ไป

ซูจิ่งสิงมองด้วยสายตาเย็นชา แล้วเดินตามออกไปเช่นกัน

“ใต้เท้า หยางหลิวทำอะไรผิดไปใช่หรือไม่?”