บทที่ 326

ฉู่เฟิงเดินเข้ามาพูดว่า “หีบบนรถม้าเต็มไปด้วยเงินทองและเครื่องประดับ และยังมีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ข้างในด้วย”

เฉินต้าลี่รีบเอ่ยขึ้น “ผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ให้ข้า! ข้ายังไม่มีภรรยาเลย ข้าต้องมีทายาทสืบสกุล”

“คนชั่วอย่างเจ้ายังอยากมีทายาทสืบสกุลอีกหรือ? จะให้กำเนิดคนเลวออกมาให้เปลืองอากาศหรือไร?” กู้หว่านเยว่พูดเยาะเย้ยเขาพลางมองเขาด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นก็กระโดดขึ้นรถม้าเพื่อดูว่าผู้หญิงข้างในนั้นเป็นใคร

ทันทีที่เข้าไปก็พบว่า ไอ้สารเลวนี่ถึงกับลักพาตัวซูหรานหร่านมา

ซูหรานหร่านครางออกมาสองเสียง กู้หว่านเยว่จึงรีบแก้มัดให้นางและดึงผ้าที่ปิดปากนางออก

“เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

“ข้าไม่เป็นไร แค่โดนเขาตีหัวไปทีหนึ่ง เขาอยากจะจับตัวข้าไป แล้ววางยาพิษชาวบ้านทั้งหมด จากนั้นไปใช้ชีวิตสำราญที่อื่น”

ซูหรานหร่านช่างโชคร้ายจริง ๆ นางไปดึงดูดเฉินต้าลี่ตรงไหนกัน?

โชคดีที่เฉินต้าลี่รีบขนสมบัติจึงไม่ได้แตะต้องนาง ไม่เช่นนั้นคราวนี้นางคงทำได้เพียงกระโดดบ่อน้ำตายแล้ว

“เงินทองให้พวกท่าน แต่ผู้หญิงคนนั้นต้องให้ข้า!”

เฉินต้าลี่หน้าตาแดงก่ำด้วยความร้อนใจ ถูกซูจิ่งสิงเตะเข้าอีกทีหนึ่ง “หุบปาก!”

กู้หว่านเยว่เปิดหีบทีละใบเพื่อตรวจสอบ ในแต่ละหีบมีเครื่องประดับและของมีค่าจำนวนมาก

มิน่าตอนที่ตรวจยึดทรัพย์สกุลเฉินถึงไม่พบเงินเลย ที่แท้ก็เอาไปซ่อนไว้ในถ้ำหมดนี่เอง

“ท่านพี่ ท่านคิดว่าอย่างไร?”

ซูจิ่งสิงไม่แม้แต่จะกะพริบตา “ข้าฟังเจ้าทุกอย่าง”

“ไปตามใต้เท้าฟู่และหัวหน้าหมู่บ้านโจวมา” กู้หว่านเยว่พูดพลางปิดหีบลงอย่างใจเย็น แล้วแอบเก็บทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่ในหีบไปอย่างเงียบ ๆ

ไม่นาน ฉู่เฟิงก็พาฟู่หลานเหิงและหัวหน้าหมู่บ้านโจวมา พร้อมกับหวังปี้ด้วย

หวังปี้ที่ร้อนใจเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นซูหรานหร่านแล้ว ก็ดูโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด แต่เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา เขาจึงไม่ได้เข้าไปถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงในทันที

กู้หว่านเยว่จึงเล่าเรื่องความผิดของเฉินต้าลี่ให้ฟู่หลานเหิงและหัวหน้าหมู่บ้านโจวฟัง

“ไอ้สารเลวนี่สมควรตายจริง ๆ !”