บทที่ 331

“เพื่อเงินยี่สิบตำลึง พวกท่านถึงขั้นต้องขายข้าเลยหรือ?”

ซูหรานหร่านตัวสั่นเทิ้ม

“พวกท่านไม่กลัวว่าฟ้าจะผ่ากันบ้างหรือ?”

“เด็กบ้า เจ้ากล้าดีอย่างไรมาสาปแช่งบิดาเช่นนี้!” ซูหัวหยางยกมือตบหน้าอย่างแรง

“การแต่งงานลิขิตโดยผู้เป็นบิดามารดา ชักจูงโดยแม่สื่อ เจ้ากล้าปฏิเสธหรือ?”

ซูหรานหร่านถูกตบหน้าจนวิงเวียนศีรษะตาพร่ามัว ยกมือเกาะขอบประตู ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

“หรานหร่าน” นางจินแทบอยากร้องไห้ เดิมทีคิดว่านางต้องออกหน้าให้ซูหรานหร่านอย่างแน่นอน แต่ใครจะรู้ว่านางจะกล่าวว่า “ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อตัวเจ้า เจ้าตอบตกลงไปเสียเถิด”

เช้าวันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าซูและซูหัวหยางมาหานาง บอกว่าซูเช่อถึงวัยแต่งงานแล้ว จะไม่จับคู่ก็คงไม่ได้

ตลอดเส้นทางของการโดนเนรเทศ เวลานี้เงินกระเป๋ายังสะอาดกว่าหน้าตาเสียอีก

เว้นเสียแต่ว่าซูหรานหร่านจะแต่งงาน และรับสินสอดกลับมา

ไม่เพียงแต่จะจุนเจือครอบครัวแล้ว ยังใช้เงินไปสู่ขอภรรยาให้กับซูเช่อได้อีกด้วย

นางจินรักบุตรสาว แต่ “พี่ชายของเจ้าอยากแต่งงานแล้ว แต่ครอบครัวเรายากจน .... เพื่อเงินก้อนนั้นข้าจะไม่ทำให้เจ้าเสียเปล่า หรานหร่าน....”

ซูหรานหร่านเข้าใจทันที

ทั้งครอบครัวปรึกษากันแล้ว ทุกคนยอมเสียสละนางเพื่อช่วยเหลือคนในครอบครัว

แม้แต่ผู้เป็นมารดาของนางก็ยังไม่สนใจนาง นางหัวเราะทั้งน้ำตา ก่อนจะกล่าวอย่างหนักแน่น “คิดจะขายข้าเช่นนั้นหรือ? ก็เอาแต่ศพของข้าไปก็แล้วกัน”

“เจ้า!”

ซูหัวหยางกระทืบเท้าอย่างโกรธเคือง บุตรสาวคนนี้ไม่เชื่อฟังเขาเช่นนั้นหรือ?

ฮูหยินผู้เฒ่าซูกลอกตาไปมา

“ศพก็ศพ ถึงอย่างไรสกุลเฉียนก็ไม่ได้บอกอยู่แล้วว่าอยากได้เป็นหรือตาย....”

กล่าวจบก็ล้วงหยิบถุงกระสอบออกมา และขยิบตาส่งสัญญาณให้ซูหัวหยาง ท่าทางตั้งใจจะจับซูหรานหร่านมัดใส่กระสอบ

กู้หว่านเยว่ขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะละสายตาไปทางอื่น

เดิมทีนางไม่ได้อยากจะยุ่งเรื่องของสกุลซู แต่สกุลซูใจร้ายเกินไป

จะขายบุตรสาวของตัวเอง!