บทที่ 332

กู้หว่านเยว่ลากตัวหวังปี้มาด้านหลัง

“ท่านแม่ทัพหวัง ข้ามีเรื่องอยากพูดกับท่าน”

“แม่นางกู้ มีสิ่งใดชี้แนะหรือ?”

กู้หว่านเยว่กล่าว “ท่านแม่ทัพหวัง ข้ามีวิธีช่วยแม่นางซูให้รอดพ้นจากหายนะครั้งนี้ และยังช่วยนางไม่ให้โดนสกุลซูก่อกวนอีกด้วย แต่วิธีนี้อาจจะมีผลกระทบต่อการออกเรือนในอนาคตของแม่นางซู ข้าอยากถามท่านว่าท่านคิดเห็นอย่างไร?”

ในตอนที่หวังปี้มาถึง ก็คิดว่ากู้หว่านเยว่จะต้องหาวิธีช่วยซูหรานหร่านได้อย่างแน่นอน

เมื่อได้ยินคำถามนี้ เขาก็เข้าใจความหมายของกู้หว่านเยว่ในทันที

หวังปี้เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยกมือคารวะอย่างจริงจัง “แม่นางกู้ ข้ายอมแต่งงานกับแม่นางซู และดูแลนางไปตลอดชีวิต”

กู้หว่านเยว่คลี่ยิ้มออกมา นางรอให้หวังปี้พูดเช่นนี้ออกมา

“เพียงแต่...” หวังปี้ยังรู้สึกลำบากใจอยู่เล็กน้อย “ถึงอย่างไรข้าก็เป็นคนที่เคยผ่านการแต่งงานมาก่อน ข้ากังวลว่าแม่นางซูจะถือสาเรื่องนี้”

“ท่านไม่ต้องสนใจเรื่องนี้ ข้าถามหรานหร่านให้”

หวังปี้มองกู้หว่านเยว่ที่ลากตัวซูหรานหร่านเข้ามาอย่างลำบากใจ หลังจากอธิบายเพียงไม่กี่ประโยค ซูหรานหร่านก็อึ้งงันไปเล็กน้อย ก่อนจะแบมือออก

“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าเชื่อท่าน”

กู้หว่านเยว่รีบหยิบถุงยาออกมา ก่อนจะโรยบนมือและคอของนาง

ไม่นานซูหรานหร่านก็รู้สึกคันไปทั่วร่างกาย นางเกาทุกส่วนอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าซูเล็งเห็นจังหวะนั้นนางก็รีบปรี่เข้าไปหาซูหรานหร่านทันที

“เด็กบ้า เจ้าอย่าคิดว่าเจ้าจะหาที่พึ่งได้ วันนี้ข้าต้องลากตัวเจ้ากลับไปให้จงได้!”

ฮูหยินผู้เฒ่าซูคว้ามือของซูหรานหร่าน และสบตากับซูหรานหร่าน

กระทั่งนางเห็นใบหน้าของซูหรานหร่าน