บทที่ 334

“หนังสือตัดสายเลือด พอใจแล้วใช่หรือไม่ เราไปกันเถิด!”

ซูหรานหร่านรีบคลี่อ่านทันที เมื่อมั่นใจว่าเป็นหนังสือตัดสายเลือดจริง ๆ นางก็โล่งใจ จากนั้นก็เงยหน้าส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับกู้หว่านเยว่

แต่เมื่อซูหัวหยางเห็นท่าทางของพวกนางสองคน เขาก็รู้ทันทีว่าตัวเองนั้นติดกับเข้าแล้ว

เพียงแต่ไม่รอให้เขาคิดมาก ฮูหยินผู้เฒ่าซูผู้ไม่ชอบความโชคร้าย รีบเข้ามาลากเขาออกไป

“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าเป็นอิสระแล้ว”

ซูหรานหร่านดีใจจนน้ำตาไหล

หวังปี้กระชากตัวนาง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนใจ “ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอ!”

“ท่านแม่ทัพหวัง....”

ยังไม่ทันที่ซูหรานหร่านจะตอบตกลง นางก็ถูกเขาลากออกไป

นางรีบห้ามเขา “ไม่ต้องไปหาหมอหรอก เปลืองเงินเสียเปล่า ๆ”

“เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน ข้าจะหาวิธีเอง โรคเรื้อนสามารถรักษาให้หายได้ ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอ”

สายตาของหวังปี้ฉายแววร้อนใจจริง ๆ ก่อนจะหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาให้ซูหรานหร่านดู

“ท่านแม่ทัพหวัง โรคเรื้อนสามารถติดต่อกันได้ ท่านไม่กลัวหรือ?”

กู้หว่านเยว่ยิ้มเยาะ นางตั้งใจลองเชิงเขา

“มีอะไรต้องกลัวเล่า ไปหาหมอสำคัญที่สุด อีกอย่างข้าบอกไปแล้วว่าข้าจะสู่ขอหรานหร่านมาเป็นภรรยาของข้า”

“ท่านแม่ทัพหวัง ท่าน?”

นัยน์ตาของซูหรานหร่านเปล่งประกายระยับ มองหวังปี้ด้วยสายตามไม่อยากเชื่อ

หวังปี้ตระหนักได้ก็ถึงกับหน้าแดงทันที “แม่นางกู้ไม่ได้บอกเจ้าหรือ ข้าคิดว่าที่นางลากเจ้ามาตรงนี้ ก็เพราะอยากคุยเรื่องนี้กับเจ้า....”

จากนั้นก็พึมพำต่อว่า “แต่ ข้าเคยแต่งงานมาแล้ว เจ้าไม่ตกลงจะปฏิเสธข้าก็ได้ ข้าเข้าใจ....

“ข้าตกลง”

ซูหรานหร่านมองเขา และพยักหน้าอย่างซาบซึ้งใจ

ทั้งสองคนชอบกันมานานแล้ว เหลือก็แต่กล้าสารภาพ

“ท่านแม่ทัพหวัง ข้าตกลงเจ้าค่ะ”