บทที่ 335

“ไกลหรือไม่?”

“ไม่ไกล ห่างจากเราแค่ห้าลี้”

กู้หว่านเยว่รู้สึกตื่นเต้น สิ่งที่นางคิดคือหลังจากมาถึงหมู่บ้านสือหานแล้ว นางยังไม่ได้สำรวจรอบ ๆ หมู่บ้านอย่างละเอียด

ในเมื่อหมู่บ้านชาวประมงอยู่ไม่ไกล ไม่สู้พรุ่งนี้นางเดินทางไปยังหมู่บ้านชาวประมง แล้วถือโอกาสหาอาหารทะเลที่นั่นกินเลย

“ท่านพี่ พรุ่งนี้เราไปหมู่บ้านชาวประมงกันเถอะ”

กู้หว่านเยว่ขยับเข้าใกล้ซูจิ่งสิง ความตื่นเต้นของนางมากมายจนไม่อาจปฏิเสธได้ ซูจิ่งสิงจึงพยักหน้าตอบตกลงอย่างอ่อนโยน

“ได้สิ แล้วแต่เจ้า”

“คุณชายโจว อาหารทะเลสองตะกร้านี้ราคาเท่าไหร่ ข้าเหมาหมดเลย”

นางจะพลาดอาหารทะเลเหล่านี้ไปไม่ได้

“เจ้าจะเหมาหมดเลยหรือ?”

โจวลิ่วหลางตื่นตกใจก่อน จากนั้นก็รีบกล่าวอธิบาย

“กุ้งหนอนเป็นกุ้งเปลือกแข็งเนื้อน้อย ไม่คุ้มเสีย พวกชาวประมงให้ข้ามา ว่าแต่เจ้าอยากดูปลากะพงหรือไม่?”

ปลากะพงในถังเป็นตัวที่เขาเพิ่งซื้อมา

อีกทั้งเดิมทีเขาตั้งใจจะให้ปลากะพงกับกู้หว่านเยว่ด้วย

“กุ้งหนอนหรือ?”

กู้หว่านเยว่ดีใจ ที่แท้คนโบราณก็เรียกกั้งว่ากุ้งหนอนนี่เอง

“ข้าไม่อยากได้ปลากะพง ข้าอยากได้กุ้งหนอน เจ้าช่วยคิดให้ข้าหน่อยว่าเท่าไหร่ ข้าเหมาสองถังเลย”

กู้หว่านเยว่ลองโน้มน้าวอีกครั้ง

เดิมทีโจวลิ่วหลางตั้งใจจะโน้มน้าวนาง แต่เมื่อเห็นนางยังคงยืนกราน ก็ไม่มีอะไรต้องกล่าวอีก

“เจ้าเอาไปเถอะ ไม่ต้องจ่ายเงิน ข้าได้มาจากชาวประมง”

“ได้”

กู้หว่านเยว่สั่งให้ซูจิ่งสิงรุดหน้าเข้าไปขนย้ายถังใส่กุ้ง ต่อหน้าชาวบ้านไม่ควรแสดงท่าทางเกรงใจนัก วันนี้ได้รับประโยชน์ของเขา พรุ่งนี้ค่อยทำอาหารมาส่งเป็นการตอบแทน จะยิ่งกระชับความสัมพันธ์มากขึ้น

กุ้งหนึ่งถังมีน้ำหนักอยู่ที่ห้าสิบกิโลกรัมโดยประมาณ

กุ้งมังกรที่เหลือ สุดยอดยิ่งกว่า ทุกตัวจะมีน้ำหนักอยู่ที่หกถึงเจ็ดกิโลกรัม ใหญ่กว่าแขนเสียอีก