บทที่ 336

เมื่อได้ยินว่ากู้หว่านเยว่เป็นคนซื้อมา ทุกคนก็พากันปิดปากเงียบ แล้วก็คลี่ยิ้ม

“พี่สะใภ้ใหญ่ซื้อก็ถูกแล้ว”

“นั่นนะสิ พี่สะใภ้ใหญ่ไม่หลอกพวกเราหรอก”

ซูจิ่งสิง ‘….เขาดูเป็นส่วนเกินอยู่ไม่น้อย’

ซูจิ่นเอ๋อร์ยกมือทาบอกเบา ๆ “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านจัดการกุ้งหนอนกองนี้เถิด .... ข้า ข้าจะรับผิดชอบย่างเนื้อจิ้งจอกเอง!”

เด็กคนนี้แสดงสีหน้าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

กู้หว่านเยว่คลี่ยิ้ม “วางใจเถอะ ถึงเจ้าจะอยากทำข้าก็ไม่ให้เจ้าทำ”

นางรอกินอาหารชั้นเลิศด้วย เวลานี้จึงสั่งให้ซูจิ่งสิงขนอาหารทะเลเหล่านี้เข้าไปในห้องครัว

กู้หว่านเยว่ปิดประตูห้องครัว แล้ววุ่นวายอยู่ในนั้น

ก่อนอื่นนางต้องนำกั้งทั้งหมดชั่งน้ำหนักใหม่อีกครั้ง ซึ่งได้ประมาณสิบจิน

กุ้งมังกรหนึ่งถังที่เหลือ ทุกตัวจะมีก้ามขนาดใหญ่ ชั่งออกมาได้ที่สิบจินเช่นกัน

กู้หว่านเยว่โยนมันทั้งหมดเข้าไปในห้วงมิติ จากนั้นก็เริ่มรังสรรค์อาหารอยู่ในห้องครัว

“กั้งผัดพริกเกลือห้าจิน กั้งต้มห้าจิน กุ้งมังกรผัดกระเทียม!”

นางโยนวัตถุดิบเข้าไป ส่วนซูจิ่งสิงนั้นช่วยปิดบังซ่อนเร้นให้นาง

นอกห้องครัว ซูจิ่นเอ๋อร์กำลังโรยเครื่องปรุงลงบนตัวของจิ้งจอกย่างพลางขบคิด

“พวกเจ้าว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะทำอาหารอร่อยหรือไม่?”

เด็กสาวรู้สึกกังวลอยู่ในใจ กุ้งหนอนเหล่านั้นดูอย่างไรก็ไม่น่าจะกินได้

“ระวังคำพูดเจ้าด้วย!”

นางหยางโพล่งขึ้น น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกอยากปกป้องกู้หว่านเยว่

“อาหารที่พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าทำจะต้องอร่อยอย่างแน่นอน หลังจากได้ลองแล้ว ห้ามบอกว่าไม่อร่อยเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่?”

“เด็กบ้านั้นจะทำอาหารอร่อยได้อย่างไร?” ปรมาจารย์แพทย์และหวงเหล่าที่ไม่รู้โผล่มาตั้งแต่ตอนไหนก็ได้โพล่งออกไป

สองวันมานี้พวกเขาใช้ห้องปรุงยาของกู้หว่านเยว่เพื่อรักษาหวงเหล่า

ซูจิ่นเอ๋อร์คุ้นชินกับการอยู่กินกับพวกเขาอยู่แล้ว จึงรีบกล่าวว่า “พี่สะใภ้ใหญ่กำลังทำกุ้งหนอนอยู่เจ้าค่ะ”