บทที่ 337

ปรมาจารย์แพทย์ถูมือ

“เจ้ามีต้นเทียนหมาให้ข้ายืมสักหน่อยได้หรือไม่”

กู้หว่านเยว่ไม่ได้โต้แย้งใด ๆ ในห้วงมิติยังมีวัตถุดิบอีกมากมาย นางจึงทำการตรวจสอบว่าต้นเทียนหมาในห้วงมิติหรือไม่

ไม่นาน ความสนใจของนางได้ไปหยุดอยู่ที่ต้นเทียนหมาที่อยู่ในมุมของห้วงมิติ

ดูเหมือนจะเป็นต้นเทียนหมาที่มาจากสถาบันแพทย์หลวง

“ข้าจะให้เสี่ยวอันไปหยิบมาให้จากห้องปรุงยา”

“เจ้า เจ้ามีจริง ๆ หรือ?”

ปรมาจารย์แพทย์แค่ลองหยั่งเชิงถาม คาดไม่ถึงว่าจะได้สิ่งนั้นจริง ๆ เขาจึงตื่นตกใจไม่น้อย

“ไม่เพียงแค่มีเท่านั้น เจ้ายังยกให้ข้าด้วย?”

“อื้อ ก็แค่ต้นเทียนหมา ไม่ได้มีค่าอะไร”

ไม่มีค่า แต่เขามีความแค้น! ปรมาจารย์แพทย์ยังคิดอยู่เลยว่าเด็กคนนี้คงจะไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเป็นแน่

“ข้าบอกแล้ว ว่าแม่นางกู้ให้เจ้า” หวงเหล่าที่กำลังแทะขาจิ้งจอกได้กล่าวออกมาดั่งที่คาดการณ์ไว้แล้ว

ปรมาจารย์แพทย์รู้สึกลำบากใจ

เขาต้องสะดุ้งตื่นเพราะตบตัวเองถึงสองครั้ง

ก่อนหน้านั้นทำไมเขาถึงเชื่อฟังคำกล่าวของมู่หรงอวี้ คิดว่าเด็กคนนี้เป็นคนที่จิตใจโหดเหี้ยม?

เด็กคนนี้เดินทางสายกลางด้วยซ้ำ!

“เด็กดี รอให้ข้าปรุงยาเสร็จ ข้าจะให้เจ้าหนึ่งเม็ด”

ปรมาจารย์แพทย์จ้องมองไปที่ท้องของกู้หว่านเยว่ ยาเม็ดนั้นจะต้องมีประโยชน์ต่อเด็กในท้องแน่นอน

“ได้เจ้าค่ะ”

กู้หว่านเยว่รู้ว่าปรมาจารย์แพทย์คนนี้จะต้องปรุงแต่ของดีออกมาอย่างแน่นอน นางจึงยกมือลูบท้องอย่างวางใจ

เมื่อหันกลับมา ปรมาจารย์แพทย์ได้เลื่อนเนื้อกั้งและเนื้อจิ้งจอกย่างกองโตเท่าภูเขาขนาดเล็กออกมา ซูจิ่งสิงก็ตั้งหน้าตั้งตาแกะกุ้งให้นาง

“แม่นาง รีบกินสิ”

นัยน์ตาของซูจิ่งสิงเปล่งประกายระยับดั่งหยดน้ำ กู้หว่านเยว่ถึงกับหน้าแดง

จากนั้นนางก็รับถ้วย และตั้งใจกินกุ้งในนั้น

เนื้อกุ้งที่บุรุษของนางแกะให้ ช่างอร่อยยิ่งนัก!

อาหารทะเลมื้อใหญ่ อีกทั้งรสชาติก็ยังอร่อยถูกปาก ทุกคนพากันกินจนอิ่มหนำสำราญ

“หากมีเหล้าให้ดื่มชุ่มคอก็คงดี” หวงเหล่าบ่นพึมพำ

กู้หว่านเยว่ตื่นตัวทันใด “ข้ามีเหล้าหมัก ชุ่มคอกว่าเหล้าที่เจ้าว่าไว้เสียอีก”