บทที่ 342

“ท่านแม่ พวกท่านรออยู่ในถ้ำก่อน ข้าจะออกไปค้นหาบริเวณรอบ ๆ นี้”

กู้หว่านเยว่รีบบอก “ข้าจะไปกับท่านด้วย”

นางไม่วางใจให้ซูจิ่งสิงทำอะไรตามลำพัง

“หว่านเยว่ เจ้าตั้งท้องอยู่”

สายตาของซูจิ่งสิงมีแววไม่เห็นด้วย แต่ก็ถูกกู้หว่านเยว่ลงคะแนนคัดค้าน

“ข้าบอกแล้วว่าจะไปกับท่าน ก็ต้องไปกับท่าน ข้าไม่วางใจให้ท่านอยู่คนเดียว”

ถ้าซูเหล่าซานจำพวกเขาไม่ได้ ก็ต้องมีความในใจที่ยากจะปริปากได้ นางเป็นห่วงว่าซูจิ่งสิงอาจจะตกอยู่ในอันตราย

ในที่สุดซูจิ่งสิงก็พยักหน้าอย่างจนปัญญา แล้วมองไปยังโจวลิ่วหลาง “แม่ของข้าขอไหว้วานให้ท่านช่วยดูแลนางก่อน”

“วางใจเถอะ”

โจวลิ่วหลางรีบพยักหน้า ซูจิ่งสิงพากู้หว่านเยว่เหาะเหินออกไป

ทั้งสองค้นหาข้างนอกจนรอบแล้วแต่ไม่พบ กู้หว่านเยว่จึงเปิดระบบระบุพิกัดเสียเลย แต่สุดท้ายระบบได้พาพวกเขามาถึงหน้าบ่อน้ำแห้งขอดแห่งหนึ่ง

“ท่านพี่ ท่านได้ยินเสียงอะไรหรือไม่?”

ทั้งสองเงี่ยหูตั้งใจฟัง ซูจิ่งสิงชี้ไปที่บ่อน้ำแห้งขอด “ดูเหมือนว่าจะมาจากก้นบ่อน้ำ”

ทั้งสองรีบหมอบลงบนฝาปิดบ่อน้ำ ได้ยินเสียงคำรามดังมาจากก้นบ่อน้ำแห้งขอดตามคาด มันเหมือนกับเสียงของคนหรือไม่ก็เสียงของหมาป่า

กู้หว่านเยว่อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ “แผนที่แสดงให้เห็นว่าท่านพ่ออยู่ในบ่อน้ำแห้งขอด แต่ทำไมถึงมีหมาป่าเห่าหอนอยู่ข้างในล่ะ หรือว่าท่านพ่อจะตกอยู่ในอันตราย?”

“ข้าจะลงไปดู”

ซูจิ่งสิงรีบเปิดฝาบ่อ กู้หว่านเยว่รีบบอกว่า “ช้าก่อน ท่านพี่ เพื่อความปลอดภัย เราเปิดแง้ม ๆ พอ อย่าเปิดมากเกินไป”

“ตกลง”

ซูจิ่งสิงก็รู้สึกราง ๆ ว่ามีบางอย่างผิดปกติเช่นกัน

ทั้งสองแง้มฝาบ่ออย่างเงียบ ๆ และต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นด้านล่าง

เห็นซูเหล่าซานหมอบอยู่บนพื้นเหมือนหมาป่าตัวหนึ่ง ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ เขี้ยวแหลมคม น่ากลัวเป็นอย่างมาก