บทที่ 343

เมื่อคืนกู้หว่านเยว่เปิดอ่านตำราเกี่ยวกับมนุษย์หมาป่าในมิติตลอดคืน ได้ยินดังนั้นก็รีบออกไปจากมิติทันที

พอเห็นซูจิ่งสิงก็สะดุ้งโหยงเป็นอย่างแรก

“ท่านพี่ ทำไมหิมะเต็มตัวท่านไปหมด?”

บนเส้นผมและขนคิ้วของซูจิ่งสิงหิมะขาวโพลนจับตัวเป็นชั้นหนา

เหมือนชายที่แก่ก่อนวัยอันควร

“เมื่อคืนหิมะตกเล็กน้อย ข้าเป็นห่วงอาการของท่านพ่อ ก็เลยไม่ได้ไปไหนเลย”

ซูจิ่งสิงอธิบาย พลางยิ้มดีใจในความโชคดี

“โชคดีที่บอกให้เจ้าเข้าไปในมิติก่อน”

ถ้าความเย็นทำร้ายกู้หว่านเยว่เข้า เขาต้องเสียใจแน่

กู้หว่านเยว่ขมวดคิ้วด้วยความเสียใจ “ทำไมท่านไม่ให้ข้าเอาเครื่องทำความร้อนออกมาล่ะ”

“ข้ามีกำลังภายในปกป้องตัวเอง ไม่เป็นไร” ซูจิ่งสิงหัวเราะเจื่อน ๆ รีบบอกว่า “ท่านพ่อดูเหมือนจะหมดสติไป เราลงไปดูกันเถอะ”

“อืม”

ความลับของกู้หว่านเยว่ ซูจิ่งสิงนั้นรู้ดี แต่นางยังไม่พร้อมที่จะให้อีกฝ่ายเข้าไปในมิติ

ซูจิ่งสิงง้างฝาบ่อขึ้น ซูเหล่าซานนอนอยู่ที่ก้นบ่อ ดวงตาทั้งสองหลับสนิท หมดสติไปแล้ว

ผนังบ่อน้ำเต็มไปด้วยรอยเลือดที่ทิ้งไว้จากความบ้าคลั่งของเขาเมื่อคืนนี้ เลือดบางส่วนแห้งกรังไปแล้ว

ไม่ยากที่จะจินตนาการ ว่าเมื่อคืนซูเหล่าซานต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด

“ข้าจะพาเขาขึ้นมา”

ซูจิ่งสิงร่อนตัวลงไป อุ้มซูเหล่าซานไว้ เคาะปลายเท้าเบา ๆ หลังจากขึ้นมาถึงพื้นดินก็วางซูเหล่าซานลง

“หว่านเยว่ เจ้าดูสิว่าท่านพ่อเป็นอะไรกันแน่”

เมื่อคืนหลังจากกู้หว่านเยว่ได้อ่านตำราไปเป็นจำนวนมาก ก็เข้าใจเรื่องมนุษย์หมาป่าในเบื้องต้นแล้ว

หลังจากจับชีพจรของซูเหล่าซานอีกครั้ง ก็ยิ่งมั่นใจในการคาดคะเนของตัวเองมากขึ้น

ซูเหล่าซานติดเชื้อไวรัสที่คล้ายกับโรคพิษสุนัขบ้า แต่ที่ไม่เหมือนกันก็คือ เขาติดเชื้อไวรัสหมาป่า

หากต้องการล้างพิษในร่างกายของเขา ยาถอนพิษแบบปกติใช้ไม่ได้ผลแล้ว จำเป็นต้องพึ่งหอแห่งโอสถ

“ท่านพี่ ท่านรอดูอยู่ที่นี่ ข้าจะพาเขาเข้าไปตรวจอาการในมิติ”

“ตกลง หว่านเยว่ เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี”

ทางด้านซูจิ่งสิงก็เริ่มรอคอยไปอีกหนึ่งชั่วยาม