บทที่ 347

“เถ้าแก่!”

ชาวบ้านก้าวเข้ามาด้วยความตื่นเต้นดีใจ เขาอยากพูดคุยกับกู้หว่านเยว่มานานแล้ว

“เถ้าแก่ ของข้าเป็นกระสอบทรายสำหรับให้ความอบอุ่น ก่อนอื่นให้อุ่นทรายก่อนแล้วค่อยบรรจุลงในกระเป๋า สามารถกันลมและต้านทานหนาวเย็นได้”

ชาวบ้านอีกคนช่วยอธิบายเช่นกัน

“ตกกลางคืน พวกข้านอนอยู่ในกองทรายร้อน ๆ ก็อบอุ่นแล้ว”

กู้หว่านเยว่ถึงบางอ้อในทันที ฝ้ายของต้าฉียังไม่แพร่หลาย เจดีย์หนิงกู่ที่อยู่ห่างไกลและยากจนไม่มีปัญญาใช้เสื้อหนาวปุยฝ้ายและผ้าห่มนวมเลย

ไม่น่าแปลกใจที่ฤดูหนาวของทุกปีจะมีผู้คนหนาวตายไปทั่วทุกหนทุกแห่ง สำหรับชาวนาชนชั้นล่าง ฤดูหนาวเปรียบเสมือนการฟันฝ่าภัยพิบัติ

“ท่านพี่ ข้าต้องการปลูกฝ้าย เพื่อเผยแพร่เสื้อผ้าฝ้ายที่เราสวมใส่”

กู้หว่านเยว่ทนเห็นชาวบ้านทนทุกข์จากความหนาวเย็นอีกต่อไปไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นฝ้ายยังสามารถทำให้ผู้คนร่ำรวยได้อีกด้วย

“ฝ้ายเป็นของดี”

ความหดหู่ใจเผยออกมาทางสีหน้าของซูจิ่งสิง

“แต่ว่าเจดีย์หนิงกู่มีสภาพอากาศหนาวเย็นที่เลวร้าย จะปลูกรอดหรือ?”

“เมล็ดฝ้ายที่ข้านำออกมาทั้งหมดล้วนได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นแล้ว ทนต่อความหนาวเย็นและความแห้งแล้ง”

กู้หว่านเยว่สังเกตเห็นว่า ที่ดินในเจดีย์หนิงกู่ไม่ได้แห้งแล้ง แต่พืชผลส่วนใหญ่จะแข็งตาย

ขอเพียงเผยแพร่เรือนกระจกในยุคหลังให้แพร่หลาย ก็จะสามารถปลูกฝ้ายในสภาพอากาศหนาวเย็นได้เช่นกัน

แล้วค่อยปลูกผักผลไม้ที่ทนต่อความหนาวเย็น อย่างเช่นคะน้าใบหยิกและผักกวางตุ้ง พืชผักเหล่านี้สามารถอยู่รอดได้ในอุณหภูมิติดลบ

ทั้งยังมีวงจรการเจริญเติบโตสั้น สามารถกินได้ในระยะเวลาสี่สิบกว่าวัน

พอความคิดแล่น กู้หว่านเยว่ก็ซื้อเมล็ดพันธุ์พืชผักจากแพลตฟอร์มซื้อขายมาหลายตะกร้า ที่เลือกมาทั้งหมดเป็นรุ่นที่ปรับปรุงให้ทนต่อความหนาวเย็นแล้ว

จากนั้นทั้งสองก็มุ่งหน้าไปที่สกุลโจว เพื่อบอกเล่าความคิดกับหัวหน้าหมู่บ้านโจว

สำหรับแหล่งที่มาของเมล็ดพันธุ์ กู้หว่านเยว่ได้หาข้ออ้างบอกว่าซื้อมาจากเพื่อน

หัวหน้าหมู่บ้านโจวกำลังสูบยาเส้นเก่า ๆ เสียงดัง

มีโรงงานเผาอิฐอยู่ข้างหน้า บวกกับพวกเขารู้จักฟู่หลานเหิง หัวหน้าหมู่บ้านโจวคิดว่าเรื่องนี้จัดการได้

“แต่ว่า ไม่มีใครมีปัญญาซื้อเมล็ดพันธุ์ได้”