บทที่ 348

“ท่านพ่อ ไม่ต้องกลัว ข้าเตรียมยาไว้เรียบร้อยแล้ว”

กู้หว่านเยว่ถือถ้วยยาหม้อมา แล้วอธิบายกับซูจิ้งด้วยกระดาษและพู่กัน ยาหม้อนี้สามารถทำให้คืนนี้เขาหมดสติไปอย่างสมบูรณ์ ไม่กลายเป็นมนุษย์หมาป่าอีก

ซูจิ้งไว้ใจกู้หว่านเยว่มาก ดื่มยารวดเดียวจนหมดเกลี้ยง

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หมดความรู้สึก สลบลงไปบนเตียง

“พ่อของเจ้า เขา...” นางหยางกอดซูจิ้งไว้ด้วยความเป็นห่วง

กู้หว่านเยว่อธิบาย “ท่านแม่ ท่านวางใจได้ ยาหม้อนี้จะไม่เป็นอันตรายกับใคร มันจะทำให้ท่านพ่อหลับสนิทเพียงชั่วคราวเท่านั้น พอพรุ่งนี้เช้าเขาก็จะตื่นเองตามธรรมชาติ”

“ตกลง ต้องรบกวนเจ้าแล้ว”

นางหยางถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“คืนนี้ข้าจะนอนกับพ่อของพวกเจ้า จะได้ดูแลเขาได้สะดวก”

“ท่านแม่ ท่านต้องระมัดระวังให้มาก”

เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ซูจิ่งสิงจึงหาเชือกป่านมาเส้นหนึ่งเพื่อมัดซูจิ้งไว้

เช่นนี้แม้ว่าเขาจะตื่นขึ้นมา ก็จะทำร้ายนางหยางไม่ได้

ทางด้านนี้ กู้หว่านเยว่ยังเร่งเข้าไปในมิติ เพื่อพัฒนายาถอนพิษ

หลังจากผ่านไปหนึ่งคืน นางก็ออกมาจากมิติด้วยความอ่อนล้า

“หว่านเยว่ เรื่องยาถอนพิษอย่ารีบร้อนเกินไป” ซูจิ่งสิงขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวดใจ เฝ้าอยู่เคียงข้างนางทั้งคืน

กู้หว่านเยว่ขยี้ดวงตาสีดำขลับ “ไม่เป็นไร เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง?”

ซูจิ่งสิงมองนางด้วยความเจ็บปวดใจ “ยาหม้อของเจ้ามีประสิทธิภาพมาก ท่านพ่อไม่มีการเคลื่อนไหวเลย”

กู้หว่านเยว่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย แล้วเผยยาในฝ่ามือออกมา

“ภารกิจลุล่วง ยาถอนพิษพัฒนาเสร็จเรียบร้อยแล้ว”

ซูจิ่งสิงมองยาด้วยความดีใจ “หว่านเยว่ ลำบากเจ้าแล้ว”

“ครอบครัวเดียวกันเกรงอกเกรงใจกันไปไย”

รอช้าไม่ได้ ทั้งสองรีบไปหาซูจิ้งทันที

หลังจากที่ซูจิ้งตื่นขึ้นมา ก็เห็นตัวเองถูกมัดไว้ด้วยเชือกป่าน แต่ก็ไม่รู้สึกโกรธอะไรเลย

นางหยางแก้มัดให้เขาอย่างเจ็บปวดใจ พลางปาดน้ำตามองดูรอยแดงที่เกิดจากการมัดบนข้อมือของเขา

“ขอโทษนะพี่ซาน ที่ทำให้ท่านต้องลำบาก”

ซูจิ้งไม่สบายใจ “เมื่อคืนนี้ ข้าคลุ้มคลั่งหรือ?”