บทที่ 351

“วางเมล็ดพันธุ์และวัสดุไว้ภายในลาน ใช้หมดแล้วค่อยให้คนไปยกมา” ซูจิ่งสิงเอ่ยปากชี้แนะ

ดวงตากู้หว่านเยว่ทอประกายระยับ ความเห็นนี้ของซูจิ่งสิงไม่เลว ลดปัญหาได้มาก

“เวลาไม่คอยท่า พวกเราไปเดี๋ยวนี้เลย”

“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าไปกับพวกท่านด้วย” ซูจิ่นเอ๋อร์ไล่ตามมา

“ข้าจะเข้าเมืองไปซื้อผ้าสองพับมาตัดชุดใหม่ให้ท่านพ่อ”

วันนี้นางถักเปียสองข้าง สวมเสื้อคลุมสีแดง

ผิวพรรณขาวเปล่งปลั่งเพราะได้รับการดูแลจากยาเสริมความงามของกู้หว่านเยว่ คอยาวระหงส์คล้ายหงส์ขาวเย่อหยิ่งตัวหนึ่ง

“เจ้าตัดเย็บเสื้อผ้าเป็นตั้งแต่ยามใด?”

“เรียนจากหรานหร่านเจ้าค่ะ พัฒนาการของข้ายอดเยี่ยมมากนะ”

“พี่ใหญ่พี่สะใภ้ใหญ่พวกท่านยังเหม่ออันใดอยู่อีก รีบมาเร็วเข้าเถอะ”

ซูจิ่นเอ๋อร์ปีนขึ้นรถม้าอย่างคล่องแคล่ว ร้องเรียกคนทั้งสอง ถือสายบังเหียนตั้งสมาธิขี่ม้า

มาถึงเมืองตู้เปียนก็สายแล้ว กู้หว่านเยว่พาซูจิ่นเอ๋อร์ไปยังจวนฟู่หลานเหิง

“เจ้าเข้าไปพบใต้เท้าฟู่ก่อน ข้าและพี่ใหญ่เจ้ามีธุระต้องจัดการ”

ซูจิ่นเอ๋อร์ขมวดคิ้ว “ข้าไม่มีวันไปพบเขา พี่สะใภ้ใหญ่ท่านพาข้าไปจวนจินเถอะ”

อีกเดี๋ยวได้เจอตัวป่วนหยางหลิวอะไรนั่นอีก ก็กินอะไรไม่ลงแล้ว!

กู้หว่านเยว่ยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “ใต้เท้าฟู่ที่นี่ปลอดภัยกว่าจวนจิน เจ้าอดทนก่อนเถอะ พี่สะใภ้ใหญ่มอบสเปรย์ต้านนางแพศยาให้เจ้าอันหนึ่ง อีกเดี๋ยวหยางหลิวคนนั้นมาล่วงเกินเจ้า เจ้าก็ฉีดใส่นางเสียเลย”

“ก็ได้”

ซูจิ่นเอ๋อร์รับสเปรย์ที่พี่สะใภ้ใหญ่มอบให้อย่างเชื่อฟัง

“พวกเราไปกันเถอะ” กู้หว่านเยว่มอบซูจิ่นเอ๋อร์ให้บ่าวรับใช้ของจวนฟู่แล้ว ก็รีบพาซูจิ่งสิงจากไป

อาศัยช่วงฟ้ายังไม่มืด พวกเขาจะไปตลาดตามหาคนเช่าเรือนว่าง

ซูจิ่นเอ๋อร์กลับเดินตามบ่าวรับใช้เข้าจวนฟู่ บ่าวรับใช้นำทางอยู่ด้านหน้า

“ท่านมาได้บังเอิญยิ่งนัก ใต้เท้าเพิ่งกลับจากไปดื่มสุราครบเดือนกับสหายเหล่านั้นพอดี”