บทที่ 352

ฟู่หลานเหิงจับมือนางไว้อย่างแรง จุมพิตเร่าร้อนเจือกลิ่นอายสุราประกบกลีบปากนาง

ฟู่หลานเหิงตระกองกอดซูจิ่นเอ๋อร์ บดเบียดกลีบปากแดงของนาง หางตากลับแดงก่ำ ภายใต้อาภรณ์สีครามคือความปรารถนาอันแรงกล้า

ซูจิ่นเอ๋อร์ลืมตาโต

นี่ใต้เท้าฟู่กำลังจุมพิตนางหรือ?

กลีบปากใต้เท้าฟู่เย็นมาก นุ่มมาก...ไม่ถูกๆ ซูจิ่นเอ๋อร์ นี่เจ้ากำลังคิดอันใด?

หลังมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ซูจิ่นเอ๋อร์ใช้สองมือดิ้นหนีออกมา จากนั้นหยิบน้ำชาบนโต๊ะ

เสียงซ่าดังขึ้น สาดน้ำชาทั้งหมดใส่หน้าฟู่หลานเหิง

“ใต้เท้าฟู่ ท่านตั้งสติหน่อย!” ซูจิ่นเอ๋อร์ร้องตะโกนอย่างมีโทสะ

ฟู่หลานเหิงถูกน้ำชาสาดใส่จนได้สติ สายตาแจ่มชัดขึ้นเล็กน้อย สีหน้าอับอายจนกลายเป็นโกรธของซูจิ่นเอ๋อร์สะท้อนอยู่ภายในแววตา

เขารู้สึกผิดขึ้นมาในทันใด

“แม่นางจิ่น ข้ามิได้...”

“ท่านหุบปาก ข้าจะออกไปเรียกบ่าวรับใช้เดี๋ยวนี้เลย!”

ซูจิ่นเอ๋อร์โยนถ้วยชาไปที่อีกฝั่ง รีบเปิดประตูออกไป ฝีเท้าสะเปะสะปะอยู่บ้าง

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดบ่าวรับใช้จึงถูกคนเรียกไปในตอนนี้ ซูจิ่นเอ๋อร์ตะโกนอยู่หลายครั้งถึงมีคนมา

เห็นสภาพของห้องอุ่นแล้ว ทันใดนั้นตกใจจนวิญญาณหลุดลอย

รีบไปเตรียมน้ำเย็น เชิญหมอ...

ทางด้านนี้กู้หว่านเยว่ยังไม่รู้ว่าเกิดอันใดภายในจวนฟู่ หลังออกไปพร้อมซูจิ่งสิงแล้ว ก็รีบไปที่สำนักเคหะ

เมืองตู้เปียนมีพื้นที่กว้างขวางคนกลับน้อย เรื่องเช่าซื้อเรือนกลับไม่ยาก

กู้หว่านเยว่เลือกเรือนว่างหลังหนึ่งจากสำนักเคหะ เลือกหลังที่เครื่องใช้ในครัวเรือนน้อย พื้นที่กว้างขวาง

ลงนามในสัญญาเช่าบ้านและจ่ายเงินค่าเช่าเรียบร้อยแล้ว รับกุญแจมา

“พวกเราไปดูเรือนกันเถอะ”

ทั้งสองคนไปตามทางที่สำนักเคหะแจ้งไว้ พบที่ตั้งเรือนแล้ว