บทที่ 353

ซูจิ่งสิงจับจ้องคนชุดดำทั้งห้า ฝ่ามือกลายเป็นกรงเล็บคว้าคอคนอยู่ใกล้ที่สุดไว้แล้ว

คนชุดดำรีบดึงผ้าปิดหน้าลง “นายท่าน ข้าเอง! ข้าคือฮั่นจิ่ว”

อีกสี่คนที่เหลือเองก็ดึงผ้าปิดหน้าลง คุกเข่าตรงหน้าซูจิ่งสิง

“ฮั่นจิ่ว เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่?” สายตาซูจิ่งสิงทอดมองอีกสี่คนทางด้านหลัง

ห้าคนนี้ล้วนเคยติดตามอยู่ด้านหลังเขา ผู้อยู่ใต้อาณัติที่ซื่อสัตย์ภักดี

ประกอบด้วยฮั่นจิ่ว ลู่จิง เจียงเฟิ่ง ชิงเหลียน หงเจา

ก่อนซูจิ่งสิงกลับเมืองหลวงก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวผิดปกติของฮ่องเต้ชั่ว เพื่อป้องกันมิให้พวกเขาต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย มอบเงินก้อนหนึ่งให้พวกเขาที่ชายแดน ให้พวกเขาแยกย้ายจากไป

ฮั่นจิ่วและคนอื่นสบตากันแวบหนึ่ง รีบเอ่ยต่อ “หลังข้าและคนอื่นจากไปแล้วก็ได้ยินเรื่องนายท่านกลับเมืองหลวงและถูกฮ่องเต้ยึดทรัพย์เนรเทศ จึงออกตามหาจากเมืองหลวง จนมาถึงเมืองตู้เปียน”

วันนี้พวกเขากำลังดื่มชาในร้านชา สืบเบาะแสของซูจิ่งสิง ปรากฏว่าบังเอิญเห็นซูจิ่งสิงและกู้หว่านเยว่เดินออกจากเรือน

ทั้งห้ารีบไล่ตามมา วางแผนปรากฏตัวในที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง

คิดไม่ถึงซูจิ่งสิงวิชายุทธ์แข็งแกร่งเหนือชั้น ขณะพวกเขาไล่ตามก็สังเกตเห็นแล้ว

ซูจิ่งสิงพูดเสียงหนัก “บัดนี้ข้าเป็นนักโทษถูกเนรเทศ มิใช่อ๋องแล้ว พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องเกรงใจเพียงนี้”

สายตาฮั่นจิ่วกลับหนักแน่น “ท่านไม่ใช่ท่านอ๋อง กลับเป็นเจ้านายของพวกเราตลอดไป ชีวิตของพวกเราเป็นนายท่านช่วยเอาไว้ นายท่านไปที่ใด พวกเราก็ไปที่นั่น”

“ใช่แล้ว นายท่าน ท่านให้พวกเราติดตามท่านเถอะ จะได้ช่วยงานท่านอีกด้วย”

ซูจิ่งสิงมองใบหน้าซื่อสัตย์ภักดีทั้งห้า สุดท้ายยังพยักหน้าลง

“ได้ พวกเจ้าก็อยู่เถอะ”

พูดไป ยังเอ่ยปากแนะนำกู้หว่านเยว่ให้พวกเขารู้จักอีกด้วย “นี่คือภรรยาข้า”

ฮั่นจิ่วรีบพูด “พวกเรารู้จักฮูหยินตั้งแต่แรกแล้ว ได้ยินมาว่ายามท่านถูกยึดทรัพย์เนรเทศ ฮูหยินตัดสินใจเฉียบขาดตัดสายสัมพันธ์กับบ้านมารดา ติดตามท่านมาที่เจดีย์หนิงกู่พร้อมกัน ข้าและทุกคนต่างเลื่อมใส”