บทที่ 354

ทั้งสองคนไปตลาดหาซื้อของกินเล็กน้อย จากนั้นกลับไปยังจวนฟู่

ปรากฏว่ายังไม่ผ่านเข้าประตูก็มองเห็นความชุลมุนวุ่นวายภายในจวนฟู่ เสียงเอะอะเอ็ดตะโรดังสนั่น ยังได้ยินเสียงร้องโอดครวญอีกด้วย

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

กู้หว่านเยว่กังวลความปลอดภัยของซูจิ่นเอ๋อร์ รีบตามบ่าวรับใช้เข้าประตู หลังเข้ามาแล้วถึงมองเห็นหยางหลิวถูกจับตัวไว้ในลานบ้าน ส่วนอาจารย์หูกำลังถูกตี

“นี่โวยวายอันใดกันเล่า?”

“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่ใหญ่!” ซูจิ่นเอ๋อร์ปรี่ถลาเข้ามา จับคนทั้งสองไว้สีหน้าหวาดกลัว

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?” กู้หว่านเยว่เช็ดเหงื่อแทนซูจิ่นเอ๋อร์

ซูจิ่นเอ๋อร์รีบเอ่ยตอบ “หยางหลิวคนนี้มิใช่คนดี นางถึงขั้นวางยาใต้เท้าฟู่! ยังดีข้ามาทันเวลา หาไม่แล้วก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอันใดขึ้น!”

ที่แท้หลังฟู่หลานเหิงเกิดความคิดส่งหยางหลิวจากไป หยางหลิวก็กระวนกระวายทุกคืนวัน สรุปว่าติดสินบนอาจารย์หู ทั้งสองคนร่วมมือกัน วางแผนวางยาฟู่หลานเหิงหุงข้าวสารให้กลายเป็นข้าวสุก [1]

คนภายในห้องหนังสือวันนี้ล้วนถูกอาจารย์หูเรียกตัวไป

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงฟังจบ ทั้งสองคนล้วนมองเห็นความตกตะลึงภายในสายตาของอีกฝ่าย

ก่อนนี้คิดว่าหยางหลิวเป็นนางแพศยาคนหนึ่ง แต่คิดไม่ถึง นางถึงขั้นเลือกเสี่ยงอันตรายทำเรื่องพรรค์นี้ออกมา

วางยา นางก็ทำออกมาได้นะ!

“เจ้าไม่เป็นไรกระมัง?” กู้หว่านเยว่กลัวซูจิ่นเอ๋อร์เสียเปรียบ

“ข้าไม่เป็นไรเจ้าคะ ผิดกับใต้เท้าฟู่ ถูกทรมานไม่เบา หมอเพิ่งตรวจอาการเขาเสร็จ ก็ไม่รู้ว่าเป็นเช่นไรไปแล้ว”

อย่างไรเสียก็เป็นแขกในจวนของเขา กู้หว่านเยว่ยังต้องไปดูๆ ก่อน ทั้งสามคนเดินมาถึงเรือน ซูจิ่นเอ๋อร์กลับพูด “ข้ารอพวกท่านที่ด้านนอกเถอะ”

สีหน้าไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง

ซูจิ่งสิงขมวดคิ้ว ไม่พูดจา ผ่านเข้าประตูแล้วก็มองฟู่หลานเหิง กลับมองอย่างไรก็ดูขัดหูขัดตาไปหมด