บทที่ 357

“ได้ หัวหน้าหมู่บ้านเดินช้าๆ จิ่นเอ๋อร์ ไปหยิบไก่ย่างมาครึ่งตัว มอบให้หัวหน้าหมู่บ้านนำกลับไปด้วย”

หัวหน้าหมู่บ้านโจวรีบโบกมือ “ไม่ต้องๆ มิได้ทำความดีความชอบจะรับรางวัลได้อย่างไร ไฉนเลยจะกินของบ้านท่านได้”

“หัวหน้าหมู่บ้านรับไว้เถอะ ภายภาคหน้าเรื่องโรงเรือนปลูกผักยังต้องรบกวนท่านอีกไม่น้อย”

กู้หว่านเยว่ยิ้มพลางเดินไปส่งหัวหน้าหมู่บ้านโจวที่หน้าประตู ส่งไก่ย่างให้อีกฝ่าย

มองส่งหัวหน้าหมู่บ้านโจวจากไป กู้หว่านเยว่ยุ่งเท้าไม่ติดพื้นตลอดทั้งวัน นับว่ามีเวลานอนพักผ่อนแล้ว

หมุนตัวอย่างเหนื่อยล้า ใครรู้เพียงหมุนตัวกลับก็มองเห็นหวังปี้วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ

“แม่นางกู้ เจ้าอยู่ก็ดีแล้ว รีบมาช่วยข้าช่วยชีวิตคนเถอะ”

กู้หว่านเยว่ยังไม่ทันตอบสนองก็ถูกหวังปี้พาไปทางเรือนของซูหรานหร่านแล้ว

“แม่ทัพหวัง ท่านต้องการช่วยใคร?”

“เจ้าตามข้ามาดูเถอะ” หวังปี้เปิดประตู พากู้หว่านเยว่มาหยุดตรงหน้าผู้ได้รับบาดเจ็บหนักคนหนึ่ง

อีกฝ่ายเลือดออกทั้งตัว ลมหายใจรวยริน

กู้หว่านเยว่ขมวดคิ้วแน่น นี่อาการหนักเกินไปแล้ว หากมาช้าอีกเพียงเสี้ยววินาที ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ช่วยไว้ไม่ได้

“ท่านออกไปก่อน ห้ามเข้ามารบกวนเป็นอันขาด” กู้หว่านเยว่ไล่หวังปี้ออกไป เหลือไว้เพียงซูจิ่งสิงที่ถือกล่องยาตามมา

“คนผู้นี้บาดเจ็บสาหัส ข้าต้องพาเขาเข้าหอแห่งโอสถเพื่อถ่ายเลือด ท่านช่วยข้าเฝ้าเถอะ”

พูดจบกู้หว่านเยว่ก็พาคนเข้ามิติ ห้ามเลือด ถ่ายเลือด ฆ่าเชื้อพันแผล นับว่าช่วยคนออกจากประตูวิญญาณได้แล้ว

“แม่ทัพหวัง ตกลงเกิดอันใดขึ้น?”

หลังเปิดประตู กู้หว่านเยว่ก็ขมวดคิ้วเอ่ยถาม

ประโยคต่อมาของหวังปี้กลับทำให้นางอึ้งงันอยู่กับที่ “น่ากลัวว่าเกิดเรื่องกับท่านอ๋องผู้เฒ่าแล้ว”

“เกิดเรื่องอันใด ท่านพูดให้ชัดเจน” เมี่ยชิงหว่านไล่ตามมา เพราะเหตุใดได้ยินว่าเกิดเรื่องกับหนานหยางอ๋องแล้ว นางก็รู้สึกปวดใจเล่า

หวังปี้ขมวดคิ้ว “ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ฝ่าบาทกริ้วหนัก ไม่เพียงสั่งประหารท่านอ๋องผู้เฒ่า ยังต้องการยึดลั่วอันคืนอีกด้วย”