บทที่ 379

“บ่อย ๆ อะไรกัน?” ซูจื่อชิงหน้าแดงก่ำ จากนั้นพูดแก้ตัวเสียงเบา “แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”

“ครั้งเดียวยังไม่พออีกหรือ? ข้าบอกแล้วว่าครอบครัวนี้มันแปลก ๆ ให้เจ้าระวังตัวหน่อย แต่พอเจ้าเห็นเขาร้องไห้สะอึกสะอื้น เจ้าก็ใจอ่อนแล้ว น่าขยะแขยงจริง ๆ ”

ซูจื่อชิงเบิกตากว้าง “อะไร ใจอ่อนอะไรกัน ข้าไม่ได้ใจอ่อนสักหน่อย”

เขาไม่คิดเลยว่าเสี่ยวเตี่ยจะใช้ความเห็นใจของเขา นี่มันไม่ใช่ใจอ่อนสักหน่อย?

“มีคนมาแล้ว หุบปาก!” กู้หว่านเยว่ถลึงตาใส่ซูจื่อชิง แล้วรีบห้ามเขา

เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอกประตู

เจ้าของร้านเสิ่นเดินเข้ามา

“ให้ตายสิ คราวนี้เราได้ผลประโยชน์เยอะเลยนะ พวกเขาสองครอบครัวรวยมากทั้งคู่”

นอกจากกู้หว่านเยว่และคนอื่น ๆ แล้ว ยังมีอีกครอบครัวหนึ่งอยู่ที่มุมห้อง พวกเขากำลังกอดกันตัวสั่นเทา

ป้าเสิ่นดวงตาเป็นประกาย แล้วนับเงินอยู่ข้าง ๆ ส่วนเจ้าของร้านเสิ่นก็จ้องพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาและน่าขนลุก

“คนเยอะขนาดนี้ พอจะทำซาลาเปาเนื้อได้เยอะเลย”

ซาลาเปาเนื้อ?

ครอบครัวที่อยู่ตรงมุมห้องก็เริ่มอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง กู้หว่านเยว่ได้สติกลับคืนมา สีหน้าของนางก็แสดงความน่าขยะแขยงออกมาเช่นกัน

ครอบครัวนี้มันวิปริตจริง ๆ ตอนนี้นางรู้สึกโชคดีมากที่ไม่ได้กินอาหารเย็นของโรงเตี๊ยม

“พวกเจ้าบ้าไปแล้ว ไม่กลัวทางการมาตรวจสอบหรือ?”

ขุนพลหลี่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว แล้วตามมาด้วยความโกรธเกรี้ยว

เขาไม่เข้าใจว่า เหตุใดถึงมีคนที่วิปริตได้ขนาดนี้?

“พวกท่านเป็นแค่คนเดินทางธรรมดา ๆ ไม่มีแม้แต่ชื่อหรือสกุล จะมีขุนนางที่ไหนมาสนใจกัน?”

เจ้าของร้านเสิ่นไม่รู้สึกเกรงกลัว สั่งให้ป้าเสิ่นไปลับมีด

“ท่านพ่อ เก็บผู้ชายคนนั้นไว้ให้ข้า”

เสี่ยวเตี่ยชี้ไปที่ซูจื่อชิง แล้วรีบกล่าวขึ้น

“เจ้าจะเอาผู้ชายคนนี้ไปทำอะไร?”

เจ้าของร้านเสิ่นขมวดคิ้ว ปกติแล้วเวลาพวกเขารับงาน จะไม่เหลือใครไว้เป็นพยาน เพื่อป้องกันไม่ให้ความลับรั่วไหล

เสี่ยวเตี่ยบิดตัวไปมา จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของซูจื่อชิง แก้มแดงระเรื่อ