บทที่ 380

แต่กู้หว่านเยว่ไม่ได้คิดที่จะเข้าไปช่วยในทันที ซูจื่อชิงหุนหันพลันแล่นและเชื่อคนง่าย นางตั้งใจจะปล่อยให้เขาได้รับบทเรียนบ้าง

ทางด้านซูจื่อชิง เขาแทบจะบ้าคลั่งแล้ว ตะโกนด่าทอด้วยความโมโห

“พวกเจ้าอย่าเข้ามานะ อย่าให้ข้ากินยา เจ้ามันคนสารเลว ข้าเห็นเจ้าแล้วก็อยากจะอาเจียน”

เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ถึงได้หลุดปากพูดคำหยาบออกมา เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่หน้าด้านขนาดนี้มาก่อน ให้เขาแต่งงานกับเสี่ยวเตี่ยสู้ให้เขาตายไปเลยยังจะดีเสียกว่า

“เจ้าขัดขืนไปก็ไม่มีประโยชน์ วันนี้เจ้าต้องเข้าหอกับข้าซะดี ๆ แล้วปีหน้าเราก็จะมีลูกอ้วนท้วนด้วยกัน และสืบทอดกิจการของพ่อข้าไปด้วยกัน”

สายตาของเสี่ยวเตี่ยดูบ้าคลั่งเล็กน้อย นางหยิบหญ้าหมูติดสัดขึ้นมา จากนั้นยัดเข้าไปในปากของซูจื่อชิง

ซูจื่อชิงถูกมัดเอาไว้ ขยับตัวไม่ได้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำ จากนั้นตะโกนด่าทอเสียงดัง

เมี่ยชิงหว่านก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย ทันใดนั้น กู้หว่านเยว่ก็สะบัดตัวเองให้หลุดจากเชือก แล้วพุ่งเข้าไปเตะเสี่ยวเตี่ยจนกระเด็นออกไป

“โอ๊ย!” เสี่ยวเตี่ยล้มลงกับพื้นอย่างน่าเวทนา

“ลูกสาว!” ป้าเสิ่นและเจ้าของร้านเสิ่นส่งสายตาดุร้าย แล้วต่างคนต่างคว้าไม้ขึ้นมาฟาดใส่กู้หว่านเยว่

กู้หว่านเยว่กระโดดถอยหลังหลบ

เวลานี้ ซูจิ่งสิงก็ทะยานออกมา

ที่แท้เขาก็ซ่อนตัวอยู่ในที่มืดมาตลอด ไม่ได้ถูกป้าเสิ่นล่อออกไป

เมื่อเห็นภรรยาของเขากำลังเล่นสนุกกับป้าเสิ่น เขาก็ครุ่นคิด แล้วตัดสินใจร่วมเล่นด้วยโดยยังไม่ออกมาขัดจังหวะ

“ท่านพี่” กู้หว่านเยว่ร้องออกมาด้วยความดีใจ ทั้งสองคนสบตากันอย่างรู้ใจ

เจ้าของร้านเสิ่นและป้าเสิ่นเห็นท่าไม่ดี จึงโปรยผงพิษออกมา คิดที่จะหลบหนี

ซูจิ่งสิงคว้าผ้าขาดผืนหนึ่งขึ้นมา แล้วสะบัดผงพิษกลับไปใส่พวกเขา

ทั้งสองคนขาอ่อนยวบ น่าเวทนาจริง ๆ พวกเขาไม่สามารถวางยาพิษคนอื่นได้ แต่กลับวางยาพิษตัวเองแทน