บทที่ 381

การที่พวกเขาใช้วิธีนี้ ไม่เพียงแต่จะแก้ไขความอดยากได้ ซ้ำยังเก็บเงินได้อีกไม่น้อยด้วย

หลังจากที่สองสามีภรรยาได้ลิ้มลองความหอมหวานจากผลประโยชน์ พวกเขาก็ไม่เคยได้สัมผัสกับความอดยากอีกเลย ทั้งยังเปิดธุรกิจสีดำมานานเป็นสิบปี

คนผ่านทางที่เคยสัญจรเข้ามาต่างถูกฆ่าตายนับไม่ถ้วน

กู้หว่านเยว่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ซูจิ่งสิงกล่าวว่า”ไว้เป็นหน้าที่ของข้า จะได้ไม่ต้องมีภาพติดตาด้วย”

กู้หว่านเยว่พยักหน้า จากนั้นก็เก็บรวบรวมทรัพย์สินมีค่า

นางตั้งใจว่าหลังจากนี้หากเจอคนจนระหว่างทาง ค่อยแจกจ่ายของมีค่าเหล่านี้ ถือว่าเป็นการระบายความขุ่นเคืองในใจด้วย

หลังจากค้นหาหนึ่งรอบ ทั้งสองคนก็รวบรวมหลักฐานทั้งหมด ก่อนจะกลับไปยังลานกว้างด้านหลังอีกครั้ง

“ฮูหยิน ปล่อยพวกเราไปเถอะ ขอแค่ท่านเมตตาลดหย่อนผ่อนผัน เงินก็ไม่ใช่ปัญหา”

เจ้าของร้านเสิ่นยังไม่รู้ว่ากู้หว่านเยว่ไปทำไม ยังพยายามเจรจาต่อรองกับนางอย่างไม่ลดมานะ

“ขอปฏิเสธ สามีของข้าได้สั่งให้คนไปรายงานต่อเจ้าหน้าที่แล้ว เจ้ารอบรับทลงโทษตามกฎหมายได้เลย”

“ฮูหยิน อย่าทำเช่นนี้ จับข้าไว้แล้วท่านจะได้ประโยชน์อะไร ....” เจ้าของร้านเสิ่นหน้าซีดเผือด ก่อนจะกล่าวอย่างตะกุกตะกัก “ขอแค่ท่านไว้ชีวิตข้า ข้าจะแบ่งเงินส่วนของข้าให้ท่าน จริงสิ ข้าจะบอกสูตรลับของซาลาเปาให้ท่านด้วย...”

เมื่อเอ่ยถึงซาลาเปา ครอบครัวที่ได้รับการช่วยเหลือจากกู้หว่านเยว่ที่อยู่ไม่ไกลก็พากันสำลักและอาเจียนออกมาอีกครั้ง

“แหวะ!”

แม้แต่บุรุษก็ยังฉุนโกรธ เจ้าของร้านเสิ่นน่าจะถูกเตะแรง ๆ สักครั้งสองครั้ง

“พวกเจ้าบ้าไปแล้ว เอาซาลาเปามาให้พวกข้ากิน ไม่กลัวฟ้าผ่าตายหรือ?”

เจ้าของร้านเสิ่นกรีดร้องอย่างน่าเวทนา ก่อนจะกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “เจ้าก็กินอย่างเอร็ดอร่อยไม่ใช่หรือ?!”

“นังแพศยา!” ทันทีที่โพล่งประโยคนี้ออกไป บุรุษก็ก้มลงอาเจียนอีกครั้ง

เขาสัญญาว่าจะไม่กินซาลาเปาอีกตลอดชีวิต!

“พวกเจ้ามันบ้าไปแล้ว คนอย่างพวกเจ้า ต้องโดนทรมานจนตาย!”