บทที่ 382

จี้ฮั่นโม่ยกมือปาดเหงื่อ ซูจื่อชิงไม่ใช่คนโง่ รีบพยักหน้าตอบรับ

“ใต้เท้าโปรดวางใจ ข้าจะปิดปากเงียบไม่บอกใคร เรื่องที่เจอพวกเราที่นี่วันนี้หวังว่าใต้เท้าจะเก็บไว้เป็นความลับนะเช่นกัน”

“คุณชายน้อย อย่าฆ่าข้าเลย ข้ายอมรับใช้ท่าน”

ในขณะที่ทั้งสองกำลังพร่ำพรรณนานั้น เสี่ยวเตี่ยน้อยรีบสบโอกาสขอร้องซูจื่อชิงด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“ข้าชอบคุณชายจริง ๆ เจ้าค่ะ ข้าสัญญาว่าหลังจากวันนี้ไป ข้าจะปรนนิบัติท่านอยู่บนเตียงอย่างเต็มที่”

ซูจื่อชิงแทบหงายหลัง

“ไสหัวออกไป! ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาปรนนิบัติข้า น่ารังเกียจ สตรีแพศยาจิตใจโหดเหี้ยมเช่นเจ้า อยู่ห่างได้ยิ่งดี!”

“คุณชาย ข้ารักท่านจริง ๆ นะเจ้าคะ”

เสี่ยวเตี่ยอยากจะพูดบางอย่าง แต่จู่ ๆ ก็มีบุคคลปริศนาสามคนปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

ซูจิ่งสิงพาผู้ใต้บังคับบัญชาจำนวนสองคนเดินเข้ามา “พวกเราเก็บของ แล้วรีบออกไปจากที่นี่ ที่เหลือข้าจัดการเอง”

เมื่อมีการมาถึงของผู้ตรวจการ ย่อมมีการถามถึงชื่อเสียงเรียงนาม

เพื่อไม่ให้ยุ่งยากโดยไม่จำเป็น พวกเขาต้องออกไปจากที่นี้ก่อน

กู้หว่านเยว่เข้าใจความหมายของซูจิ่งสิง จึงให้คนเหล่านั้นเก็บข้าวของ พาหนานหยางอ๋องกระโดดขึ้นรถม้า

“ไว้ชีวิตข้าด้วย ปล่อยพวกเราไปเถอะ!”เจ้าของร้านเสิ่นและคนอื่น ๆ อีกสามคนยังคงร้องคร่ำครวญ

“รอข้าด้วย”

กู้หว่านเยว่เดินมาตรงหน้าพวกเขาสามคน

ทั้งสามคนคิดว่ากู้หว่านเยว่จะเปลี่ยนใจ จึงแสดงท่าทีดีใจ

ปรากฏว่ากู้หว่านเยว่หยิบยาพิษออกมาจากห้วงมิติ จากนั้นก็จับกรอกปากพวกเขา

“เจ้าให้เรากินสิ่งใด?” เจ้าของร้านเสิ่นอยากจะอาเจียนยานั้นออกมา

“นี่คือยาพิษ มันมีชื่อว่ายาพิฆาตในเจ็ดวัน ฤทธิ์ของมันจะค่อย ๆ เจาะทะลุลำไส้และส่วนต่าง ๆ ในร่างกาย เจ้าจะมีเลือดไหลออกทางจมูก และจะค่อย ๆ ทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดและตายในที่สุด หลังจากเจ็ดวัน ร่างกายของเจ้าก็จะท่วมไปด้วยเลือด”

กู้หว่านเยว่ยิ้มมุมปากพลางอธิบายต่อ พิษจะค่อย ๆ กระจายในเจ็ดวัน มันถูกเก็บไว้ในห้วงมิติ ไม่เคยหยิบออกมาใช้