บทที่ 383

ในขณะที่รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า ทันใดนั้นเสียงตะโกนด้วยความร้อนใจก็ดังมาจากด้านหลัง

“น้องหญิง น้องหญิงเจ้าอดทนไว้นะ!”

“เกิดอะไรขึ้น?”

กู้หว่านเยว่ออกมาจากห้วงมิติ เมื่อครู่นางแอบงีบหลับอยู่ในห้วงมิติ และอาบน้ำจากในนั้น

“ดูเหมือนภรรยาของใต้เท้าจี้จะเกิดเรื่องเสียแล้ว”

ทันทีที่ซูจิ่งสิงกล่าวจบ จี้ฮั่นโม่ก็วิ่งมาจากด้านหลัง ขวางรถม้าไว้

“คุณชายซู ซูฮูหยิน ขอข้ายืมม้าของท่านไปหาหมอในเมืองได้หรือไม่ ภรรยาของข้ามีเลือดออก”

กู้หว่านเยว่เปิดม่านจากข้างใน ท่ามกลางแสงตะวันในตอนรุ่งสาง นางเห็นจี้ฮั่นโม่ที่กำลังอุ้มทารกน้อยไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็แบกฮูหยินไว้บนหลัง โดยมีเลือดสีแดงฉานจากตัวจี้ฮูหยินหยดลงบนหิมะมาตลอดทาง

“ฮูหยินของเจ้าเป็นอะไร?”

จี้ฮั่นโม่รีบกล่าว “นางเพิ่งคลอดลูกขอรับ แต่ร่างกายของนางยังไม่ฟื้นตัวดี นางติดตามข้ามาตลอดทาง วันนี้อาจเพราะตื่นตระหนก จึงทำให้นางเสียเลือดไม่หยุด”

เขาหันกลับไปมองจี้ฮูหยินด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ เมื่อเห็นว่ากู้หว่านเยว่ไม่กล่าวสิ่งใด จึงคิดว่านางคงไม่ให้ยืมม้าแน่ จึงรีบกล่าวว่า

“ขอร้องฮูหยินโปรดช่วยข้าด้วย ข้ายอมรับใช้ฮูหยินไปตลอดชีวิต”

เมื่อกู้หว่านเยว่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้ทันทีว่าจี้ฮั่นโม่คิดไปไกล จึงรีบอธิบาย “แค่ม้าตัวเดียว ชีวิตสำคัญยิ่งกว่า ข้าจะมีเหตุผลอันใดไม่ให้เจ้ายืมเล่า”

จี้ฮั่นโม่แสดงสีหน้าดีใจ ประโยคนั้นคล้ายกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ

“เพียงแต่เวลานี้เจ้าไร้ที่พึ่ง อาการของจี้ฮูหยินก็หนักหนา เจ้าแน่ใจใช่หรือไม่ว่าจะสามารถอดทนพานางไปถึงมือหมอในเมืองได้จริง ๆ?”

จี้ฮั่นโม่ตัวสั่นเทิ้ม เวลานี้เขาเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว

การที่เขาไม่สมรู้ร่วมคิดกับขุนนางจอมโลภเหล่านั้น สุดท้ายกลับต้องมาเดือดร้อนถึงภรรยาของเขา มันคุ้มแล้วอย่างนั้นหรือ?

แต่ในตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินกู้หว่านเยว่กล่าวว่า “อย่ามัวแต่ยืนอึ้ง ข้าพอมีทักษะการแพทย์อยู่บ้าง พาตัวภรรยาของเจ้าขึ้นรถม้าของข้า”

“ท่านมีทักษะการแพทย์หรือ?”

จี้ฮั่นโม่คล้ายกับเห็นแสงอาทิตย์ท่ามกลางความมืดมิด เขาดีใจจนน้ำตาไหล