บทที่ 395

เมื่อได้ยินว่าอาจจะเกิดเรื่องกับท่านลุง ดวงตาของหลี่เฉินอันก็สั่นไหว

แต่ในช่วงเวลานี้ได้ฝึกฝนทักษะกับซูจิ่งสิง ความคิดเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม ข่มอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

“ให้ข้าไปด้วย”

เขาสูญเสียแม่ผู้ให้กำเนิดไปแล้ว แม้ว่าพ่อผู้ให้กำเนิดจะมีอำนาจในมือ แต่กลับไม่เอาใจใส่เขาสักเท่าใด ตอนนี้เขาเหลือเพียงเกิ่งกวง ซึ่งเป็นสมาชิกในครอบครัวเพียงคนเดียวที่สามารถพึ่งพาได้

ท่านลุงเกิดเรื่อง เขาต้องรุดหน้าไปช่วย

“อาจารย์หญิงได้โปรด ให้ข้าตามไปด้วยเถิด”

กู้หว่านเยว่มองร่างเล็กของเขา เผยความเก่งกล้าสามารถออกมาแล้ว ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

“ได้ เจ้าไปกับพวกเราด้วย แต่เจ้าต้องรับปากกับข้า ว่าจะเชื่อฟังข้าตลอดทาง”

พอดีนางก็ต้องการให้หลี่เฉินอันได้สัมผัสประสบการณ์ ลองทดสอบดาบเล่มนี้ของเขาว่ามีความเร็วหรือไม่

“ข้ารับปากอาจารย์หญิง!”

หลี่เฉินอันรีบปาดน้ำตา แล้ววิ่งไปเก็บข้าวของ

ฟู่หลานเหิงมองตามหลังหลี่เฉินอันไป

“พวกเจ้าสองคนต้องการช่วยเขา หรือว่า...”

ซูจิ่งสิงมองไปที่นางหยาง “ท่านแม่ ท่านออกไปดูซิว่าน้ำของจิ่นเอ๋อร์ต้มเสร็จหรือยัง”

“ได้สิ แม่จะไปเดี๋ยวนี้”

นางหยางหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว ซูจิ้งก็พาไปที่เรือนอย่างรู้กาลเทศะ

ทันทีที่ทุกคนจากไป ฟู่หลานเหิงก็ทนไม่ไหวแล้ว

“หว่านเยว่ พี่ซู พวกเจ้าสองคนช่วยหลี่เฉินอันตามหาลุงหรือ? มันไม่ง่ายดายอย่างนี้ พวกเจ้าต้องการอะไรกันแน่?”

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงอยากคุยกับฟู่หลานเหิงมานานแล้ว

วันนี้ฟู่หลานเหิงเอ่ยปากขึ้นก่อน พวกเขาทั้งสองไม่มีอะไรต้องปิดบัง

ซูจิ่งสิงนั่งลงตรงหน้าเขา

“ใต้เท้าฟู่ยังจำได้หรือไม่ วันนั้นที่พวกเราร่วมกันต่อสู้กับโรคระบาดในเมืองตงโจว?”

“อ้อ จำได้อยู่แล้ว”

ฟู่หลานเหิงกระดิกนิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมซูจิ่งสิงถึงยกเรื่องในอดีตขึ้นมาพูด

“วันนั้นโรคระบาดได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งในและนอกเมืองตงโจว ราชสำนักมีการสนับสนุนหรือไม่?”

“ยังไม่เคยเลย”