บทที่ 399

ซูจิงสิ่งเดินวนอยู่สองรอบด้วยความกังวล กลัวว่ากู้หว่านเยว่จะติดเชื้อ

“ข้าไม่เป็นอะไร”

แม้ว่าจะคาดเดาได้แปด เก้า ถึงสิบส่วน แต่เพื่อความรอบคอบ กู้หว่านเยว่ยังต้องอ่านรายงานการทดลองจากหอแห่งโอสถด้วย

กู้หว่านเยว่หยิบยาห้ามเลือดและยาแก้อักเสบออกมาจากกล่องปฐมพยาบาล นอกจากผื่นแดงบนร่างกายของชายคนนี้แล้ว เขายังได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกด้วย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดผลรายงานจากหอแห่งโอสถก็ออกมาแล้ว

กู้หว่านเยว่อ่านผ่านตา เป็นไปตามที่นางคาดเดาไว้

“โชคดี มันไม่ใช่ไข้ทรพิษ เป็นเพียงการถูกพิษ”

ทันทีที่ได้ยินว่าถูกพิษ หลายคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะท้ายที่สุดแล้วหากเป็นไข้ทรพิษ มันจะสามารถแพร่เชื้อสู่ผู้อื่นได้

ไข้ทรพิษมีความสามารถในการแพร่เชื้อได้สูงมาก ถึงแม้ว่าคนสองคนจะพูดคุยกันในระยะห่างสองถึงสามเมตร ก็อาจติดเชื้อจากละอองน้ำลายได้

แม้แต่คนที่เคยพบหน้าชายคนนี้เมื่อครู่ก็อาจติดเชื้อได้

ตอนนี้ในเมื่อได้รับการยืนยันแล้วว่าชายคนนี้แค่ถูกพิษเท่านั้น ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลมากนัก

“ในเมื่อไม่ใช่ไข้ทรพิษ เช่นนั้นก็ถือโอกาสพาเขาไปส่งที่โรงหมอในบริเวณใกล้เคียงแล้วกัน”

พวกเขายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่รู้จักตัวตนของชายคนนี้ หากพาเขาร่วมเดินทางไปด้วยสุ่มสี่สุ่มห้าจะไม่ปลอดภัย

“อืม พาเขาไปที่โรงหมอแถวนี้”

ซูจิงสิ่งตอบตกลงเสียงเข้ม ไม่ควรยกใครก็ได้ให้น้องหญิงรักษาเพียงเพราะน้องหญิงของเขาเป็นหมอ

นางกำลังตั้งครรภ์อยู่แล้ว ต้องเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง แล้วยังต้องตรวจอาการป่วยให้คนแปลกหน้าอีก ซูจิงสิ่งรู้สึกสงสารจริง ๆ

“ช้าก่อน! จะส่งเขาไปไม่ได้ อาจารย์หญิง ได้โปรดช่วยชีวิตเขาด้วย”

หลี่เฉินอันคว้ามือของกู้หว่านเยว่ทันที พร้อมกับแสดงสีหน้าวิงวอน

“ท่านต้องช่วยชีวิตเขา”

“เจ้ารู้จักเขาหรือ?”

“อืม!” หลี่เฉินอันรีบพยักหน้า “อาจารย์หญิง ได้โปรดเถอะ”

“ช่างมันเถอะ ลู่จิง เจ้าช่วยยกเขาขึ้นไปบนรถม้าด้วย”

บางทีคนผู้นี้อาจจะรู้สถานการณ์ในเมืองตะวันไม่ตกดินก็ได้

“ข้าเอง!” หลี่เฉินอันช่วยยกเขาขึ้นรถม้า เห็นชายคนนั้นเลือดเต็มตัวเต็มมือ ขอบตาแดงก่ำ พยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลลงมา